Πολιτικός ρεαλισμός και ψήφος στο ΠΑΣΟΚ. Του Βασίλη Μαστρογιάννη
Σε μια εποχή όπου η πολιτική συχνά μετατρέπεται σε αντιπαράθεση συνθημάτων, η έννοια του πολιτικού ρεαλισμού αποκτά ιδιαίτερη σημασία. Ο πολίτης δεν καλείται απλώς να επιλέξει αυτό που εκφράζει τις ιδέες ή την αγανάκτησή του, αλλά να αναρωτηθεί ποια πολιτική δύναμη μπορεί πραγματικά να κυβερνήσει, να συνθέσει διαφορετικές κοινωνικές ανάγκες και να δώσει λύσεις στα προβλήματα της χώρας. Η πραγματική πρόκληση, δεν είναι απλώς να καταγραφεί ένα εκλογικό ποσοστό, κυρίως στα κόμματα της αντιπολίτευσης, αλλά να πειστεί η κοινωνία ότι υπάρχει μια αξιόπιστη εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης. Αυτό προϋποθέτει σοβαρό πρόγραμμα, καθαρές θέσεις, ρεαλιστικές οικονομικές προτάσεις, αποτελεσματικό κράτος, κοινωνική δικαιοσύνη και θεσμική αξιοπιστία.
Ο πολιτικός ρεαλισμός δεν σημαίνει εγκατάλειψη των αξιών. Σημαίνει να μετατρέπονται οι αξίες σε εφαρμόσιμη πολιτική. Η κοινωνική προστασία, η δημόσια υγεία και παιδεία, η ανάπτυξη, η στήριξη της εργασίας και η μείωση των ανισοτήτων δεν μπορούν να παραμένουν απλές προεκλογικές διακηρύξεις. Χρειάζονται σχέδιο, πόρους, προτεραιότητες και πολιτική βούληση.
Για ιδεολογικά και πολιτικά θέματα μπορούν τα πολιτικά κόμματα αλλά και οι πολίτες να συζητούν επί μακρόν. Το διακύβευμα όμως που έχουμε μπροστά μας είναι εκλογικό. Δηλαδή έχουμε σε λίγο εκλογική αναμέτρηση και πρέπει να αποφασίσει ο ελληνικός λαός ποιος μπορεί να είναι ο ιδανικός για να φέρει την πολιτική αλλαγή και να κυβερνήσει τη χώρα. Με όλα όσα έχουν συμβεί τα τελευταία χρόνια, με την λαϊκίστικη αντιμετώπιση αρχικά της κρίσης (Σαμαράς-Τσίπρας), τον συμβιβασμό και τα διάφορα παρατράγουδα ( αλλά και τραγωδίεςΜάτι) από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, που οδήγησε στην δημιουργία αντι- ΣΥΡΙΖΑ μετώπου και στην κυριαρχία Μητσοτάκη, είναι λογικό ο προοδευτικός κυρίως κόσμος να μην εμπιστεύεται με μεγάλη άνεση το νέο εγχείρημα του κ Τσίπρα.
Αν συμπεριλάβουμε την ανύπαρκτη αξιωματική αντιπολίτευση (2019-23) αλλά και τους χειρισμούς του ανωτέρω στην προσπάθεια ελέγχου του ΣΥΡΙΖΑ, την αποχώρησή του, την ίδρυση νέου φορέα (με ταυτόχρονη προσπάθεια διάλυσης του μητρικού κόμματος) χωρίς ξεκάθαρα ιδεολογικοπολιτικά
χαρακτηριστικά και αντικρουόμενες θέσεις από τους εκπροσώπους
του για σημαντικά ζητήματα (εξωτερικά θέματα, παιδεία, οικονομία- φορολόγηση) τότε μπορούμε να πούμε ότι η ΕΛΑΣ δεν μπορεί να αποτελέσει σήμερα μία αξιόπιστη εναλλακτική λύση.
Στο ερώτημα λοιπόν “ποιος μπορεί να γίνει ο αποτελεσματικότερος πυρήνας μιας κυβερνητικής πλειοψηφίας΄΄, η απάντηση δεν μπορεί να είναι άλλη από το ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ.
Όχι μόνο επειδή το ΠΑΣΟΚ έχει «ξεκάθαρη ιδεολογία και θέσεις, συγκεκριμένο υλοποιήσιμο και μετρήσιμο πρόγραμμα, αξιόλογα στελέχη και βαθύτερες ρίζες στην ελληνική κοινωνία», αλλά επειδή έχει μεγαλύτερη ικανότητα συσπείρωσης ετερόκλητων δυνάμεων από τον ευρύτερο κεντροαριστερό χώρο, μπορεί να συνομιλήσει με διαφορετικές κοινωνικές και πολιτικές ομάδες, όπως έχει αποδείξει και στο παρελθόν και κυρίως, μπορεί να λειτουργήσει ως γέφυρα ανάμεσα σε δυνάμεις που δεν θα πήγαιναν ποτέ κάτω από την ηγεσία του Τσίπρα.
Κατά συνέπεια ένα ΠΑΣΟΚ που ίσως να μην είναι πρώτο, αλλά έστω καθαρά δεύτερο, έχει κάτι εξαιρετικά πολύτιμο: τη δυνατότητα να γίνει ο τόπος συνάντησης περισσότερων από μία προοδευτικών δυνάμεων. Αυτή τη δυνατότητα ο κ. Τσίπρας δεν τη διαθέτει γιατί μπορεί να προσελκύσει κάποιους από τους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά δεν μπορεί να εξασφαλίσει
υποστήριξη από ένα ευρύτερο σύνολο προοδευτικών πολιτών που δεν ξεχνούν την προαναφερόμενη διαδρομή.
Η ψήφος στο ΠΑΣΟΚ, επομένως, μπορεί να χαρακτηριστεί ως επιλογή πολιτικού ρεαλισμού για εκείνους τους πολίτες που θεωρούν ότι η χώρα χρειάζεται μια ισχυρή, δημοκρατική και κυβερνητικά αξιόπιστη εναλλακτική δύναμη. Δεν πρόκειται απλώς για επιλογή ανάμεσα σε κόμματα, αλλά για το ερώτημα ποια πολιτική δύναμη μπορεί να μετατρέψει την κοινωνική ανάγκη για αλλαγή σε πραγματική κυβερνητική προοπτική, χωρίς επιστροφή στη λογική της πόλωσης και του διχασμού. Γιατί ο πολιτικός ρεαλισμός δεν είναι η επιλογή του «λιγότερο κακού». Είναι η αναζήτηση εκείνης της πολιτικής δύναμης που μπορεί να μετατρέψει την ανάγκη για αλλαγή σε πραγματική δυνατότητα διακυβέρνησης.
Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα “στο Καρφί του Σαββατοκύριακου“
