Το δάσος που λαχτάριζες ως νεκροκρέβατο Της ΝΙΚΗΣ ΦΟΥΝΤΑ

Το δάσος που λαχτάριζες ώσπου να το περάσεις τώρα να το ξεχάσεις διαβάτη αποσπερνέ. Γένηκαν νεκροκρέβατα τα’ άγρια δέντρα του τώρα και θα τα βρείς στη χώρα διαβάτη αποσπερνέ

“(Μαλακάσης)

Τα δέντρα ως νεκροκρέβατα. Η περιβαλλοντική καταστροφή ανείπωτη. Οι πολιτικές ευθύνες μεγάλες. Η χώρα, δίχως πολιτικό σχέδιο, και πάλι, αναμετράται με τις πληγές της. Αναμένει τόσες μέρες μετά να αισθανθεί πως έφτασε η επόμενη μέρα: “βαριά”, αλλά επόμενη, πως το κακό ολοκληρώθηκε.

Ένα κακό που, μέσα Ιουνίου, λιγότερο από δυο μήνες πριν, ο κ.Χρυσοχοίδης με τον κ.Χαρδαλιά, ξόρκισαν μέσα σε μεγαλοστομίες και “αποφάσισαν” πως μπορούν να αντιμετωπίσουν σε παρουσίαση που έκαναν για την “αντιπυρική προστασία νέας γενιάς” αυτής της κυβέρνησης. Πέρα από την επικοινωνιακή φιέστα, δεν υπήρξε και πάλι καμια ουσία στις εξαγγελίες και όπως φάνηκε, καμία διάθεση πρόληψης, καμία προσπάθεια αναβάθμισης και ανανέωσης του αντιπυρικού στόλου, ενώ δεν έγιναν ποτέ οι πολυπόθητες προσλήψεις (προβλέπονταν 3.000! ). Υπήρξε μόνο εκκωφαντική απουσία πρόληψης και οποιουδήποτε σχεδιασμού.

Παράλληλα, η συζήτηση /παρουσίαση που ποτέ δεν έγινε και ποτέ δεν θα γίνει από την παρούσα κυβέρνηση είναι αυτή για την κλιματική αλλαγή και την αντιμετώπισή της. Αυτό για ιδεολογικούς λόγους. Είναι, λοιπόν, ειρωνικό να την επικαλούνται τα λιγοστά στελέχη που εμφανίζονται σήμερα δημόσια, για να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα. Είναι ειρωνικό να την επικαλείται ο ίδιος ο Πρωθυπουργός της χώρας. Η κλιματική αλλαγή είναι εδώ και έχει προκαλέσει συνθήκες που ευνοούν την εκκίνηση πυρκαγιών. Αλλά που επουδενί δεν δικαολογούν την τεράστια οικολογική και οικονομική καταστροφή που έχει προκληθεί, λόγω της ανυπαρξίας σχεδιασμού. Γιατί η καταστολή βρίσκεται στον αντίποδα της πρόληψης, γιατί η καταστολή ως διαχείριση κρίσης είναι το ύστατο μέτρο -το λιγότερο αποδοτικό και το απόλυτα καταστροφικό. Και για τις κυβερνήσεις του κ. Μητσοτάκη και της ΝΔ σήμερα, του κ. Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ το 2018 και του κ. Καραμανλή και της ΝΔ το 2007 το μόνο σχέδιο ήταν η δράση πίσω από την καταστροφή.

Η άλλη συζήτηση, στον αντίποδα, που γίνεται κατα κόρον, κυρίως στα social media και τη δημόσια σφαίρα, αφορά τις ανεμογεννήτριες και τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας (ΑΠΕ). Μια πολύ καλή ευκαιρία κάποιοι να δαιμονοποιήσουν, να απαξιώσουν και να υποβαθμίσουν άλλο λίγο την τεράστια σημασία τους. Γιατί μέσα από αυτό υπάρχουν και αποκτούν ρόλο. Τί και αν όλες οι καμμένες εκτάσεις, εκ του Συντάγματος, θεωρούνται δάση και είναι υποχρεωτική η αναδάσωσή τους; Τι και αν ο πραγματικός εχθρός δεν είναι οι ίδιες οι ΑΠΕ φυσικά αλλά οι πολιτικές που τις ακολουθούν; Τί κι αν η πραγματικά μεγάλη συζήτηση που πρέπει να γίνει δεν αφορά στην σπουδαιότητα των ΑΠΕ, γιατί αυτή είναι δεδομένη, αλλά στην έλλειψη χωροταξικού σχεδιασμού τους, το πού μπορούν να υπάρξουν δηλαδή, το γιατί δεν πρέπει να ειναι σε περιοχές natura και το σε ποιους δίνονται οι άδειες -και με ποιες διαδικασίες; Είναι πολύ πιο βολικό να δαιμονοποιούνται οι τεχνολογίες, παρά οι πολιτικοί και οι στρατηγικές τους.

Η τελευταία μεγάλη συζήτηση, που έχει να κάνει εν μέρει και με τις ΑΠΕ, ειναι το γιατί πλέον δεν υπάρχει ήπιας μορφής δραστηριότητα στα δάση μας. Παλιά, “φρουροί” των δασών μας ήταν οι ίδιοι οι κάτοικοι που δραστηριοποιούνταν σε αυτά. Ήταν οι ίδιοι οι μελισσοκόμοι, οι ίδιοι οι (νόμιμοι) υλοτόμοι, οι ίδιοι οι κτηνοτρόφοι που η δραστηριότητά τους επιτρεπόταν στα δάση.

Είναι κακώς εννοούμενη οικολογία η οικολογία που αποκλείει και όχι η οικολογία που βάζει όρους -όπου πρέπει πιο αυστηρούς και όπου πρέπει πιο ελαστικούς. Οι περιοχές natura δεν είναι ίδιες σε περιβαλλοντικό και οικολογικό αποτύπωμα με οποιαδηποτε άλλο δάσος. Οι άνθρωποι που δραστηριοποιούνταν μέσα στα δάση, χωρίς να τα επιβαρύνουν, ακολουθωντας έναν κύκλο ζωής δεδομένο της φύσης και των κανόνων της, ήταν οι μεγαλύτεροι υπερασπιστές της. Εκεί ήταν το βιος τους, η περιουσία τους, η ζωή τους, απόλυτα πολύτιμη, όχι μόνο για το κοινό καλό, αλλά (και) για το καλό τους.

Η έννοια αυτή του κοινού καλού στην χώρα μας, κακά τα ψέμματα, δεν έχει περάσει στο λεξιλόγιο και κυρίως στην κουλτούρα και παιδεία μας. Είναι καιρός πια όλοι να κάνουμε την αυτοκριτική μας και κυρίως όσοι μιλούσαν για “πολυτέλειες” κάθε φορά που η συζήτηση κινούνταν γύρω από το περιβάλλον, την ανάγκη προστασίας του και την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής.

Κανείς δεν μπορεί να “κουνάει” το δάχτυλο στην Ελλάδα που η πρόληψη αποτελεί άγνωστη λέξη. Όμως υπάρχουν πολλές πολιτικές ευθύνες σε κάθε καταστροφή -και με ονοματεπώνυμο. Στην Ελλάδα που κανείς δεν παραιτείται, που κανείς ποτέ δεν φταίει, καιρός είναι να αναλογιστούμε αν έχουμε όλοι επιτρέψει να έχουμε πολιτικές ηγεσίες που αδιαφορούν για το περιβάλλον και τη ζωή μας. Αν η ψήφος μας και οι προτεραιότητες που θέτουμε όσον αφορά στο πολιτικό προσωπικό που μας αναλογεί είναι αυτές που επιβάλλουν οι καιροί και τα δεδομένα.

Το σημαντικό τώρα είναι, πέρα απο την απόδοση ευθυνών που οφείλει να γίνει, να κοιτάξουμε όλοι την επόμενη μέρα. Με σοβαρότητα και εθνική ομοψυχία, να γίνει ένα Εθνικό Σχέδιο Πρόληψης και Διαχείρισης Κρίσεων και Κλιματικής Αλλαγής, που θα αφορά στην ουσιαστική πρόληψη, στον χωροταξικό σχεδιασμό, στην αναβάθμιση και τον εκσυγχρονισμό του πυροσβεστικού σώματος, στην εποχιακή ενίσχυσή του.

Αλήθεια, εκείνη η ενημέρωση πολιτικών αρχηγών όταν συμβαίνουν τόσο σημαντικά ζητήματα σε εθνικό επίπεδο και η κοινή εθνική στάση απέναντι στις καταστροφές, πότε θα υπάρξει;

Η ανάγκη για εθνική ομοψυχία;

Γιατί αν δεν υπάρξει, θα θρηνούμε δάση και ενδεχομένως θύματα, θα μετράμε απώλειες, σε όλες τις μεγάλες εθνικές καταστροφές. Γιατί πρεπει να αντιληφθούμε σε αυτή την χώρα πως οι καταστάσεις μας ξεπερνούν και όχι το αντίθετο.

Δημοσίευση από εφημερίδα “Το παρόν”