Το αίσθημα δικαίου ως πολιτική έκφραση. Της Κατερίνας Κόσσυβα
Βλέποντας κανείς την έπαρση της ΝΔ, αναρωτιέται πώς είναι δυνατόν η ηγεσία, τα στελέχη και οι οπαδοί αυτού του κόμματος να μην πιστεύουν στο πιο απλό πράγμα που συνέχει τη σκέψη του ελληνικού λαού και δη του ελληνορθόδοξου, στο αίσθημα δικαίου και στην τιμωρία; Πώς είναι δυνατόν να μη διαισθάνονται ότι πορεύονται τον απατηλό δρόμο της «υπεροψίας και μέθης» (Καβάφης). Καμιά πολιτική δύναμη δεν μπορεί να διαχειριστεί ατιμωρητί ανθρώπινες ζωές. Ο λαός, σε όλα τα δημοκρατικά καθεστώτα, εκλέγει αυτούς που θεωρεί ότι είναι οι καλύτεροι στη διαχείριση των οικονομικών, κοινωνικών και πολιτικών θεμάτων που αφορούν τη ζωή του. Κάποιοι, όμως, πιστεύουν ότι μπορούν να φθάσουν στο απόγειο της επικυριαρχίας, παραβιάζοντας τις έννοιες της αξιοπρέπειας, της ηθικής και του δικαίου. Είναι έννοιες που για τον Έλληνα πολίτη είναι συνυφασμένες με τα αισθήματα της ζωής και της ανθρώπινης ύπαρξης. Η παραβίασή τους αργά ή γρήγορα θα εγείρει από το θυμικό αισθήματα που κανείς δεν μπορεί να προβλέψει.
Δύο κόμματα, που εμφανίστηκαν πρόσφατα στο πολιτικό στερέωμα, απευθύνονται στο θυμικό των ανθρώπων και είναι ικανά να εγείρουν συνειδήσεις: το κόμμα της Καρυστιανού και το κόμμα του Τσίπρα. Ο μεν Τσίπρας ξέρει καλά την τέχνη από το παρελθόν, η δε Καρυστιανού είναι ό,τι πιο φυσικό γέννησε η πολιτική ιστορία της νεότερης Ελλάδας. Ο μεν Τσίπρας ξέρει πώς να συνδαυλίζει την οργή του λαού και να βγάζει στην επιφάνεια αισθήματα εξέγερσης, η δε Καρυστιανού δε χρειάζεται καν να χρησιμοποιήσει καμία τεχνική, το αίσθημα δικαίου της μάνας είναι ικανό από μόνο του να κινητοποιήσει συνειδήσεις.
Αυτά τα δύο συναισθήματα, του δικαίου και της ανάγκης της τιμωρίας, αν από υπαρξιακά στοιχεία μετατραπούν σε πολιτικά αιτήματα, είναι ικανά να καταρρίψουν από το βάθρο της εξουσίας αυτούς που πιστεύουν ότι με τα πολιτικά τεχνάσματα είναι στο απυρόβλητο. Ο αγρότης που δεν μπορεί πλέον να θρέψει την οικογένειά του, ο πατέρας που δεν μπορεί να εξασφαλίσει στέγη για τα παιδιά του και ανθρώπινους όρους ζωής, ο συνταξιούχος που δεν μπορεί να ζήσει με αξιοπρέπεια το τελευταίο κομμάτι της ζωής του, ο νέος που εγκαταλείπει τη χώρα του, ο άρρωστος που αναγκάζεται να καταφύγει στα ιδιωτικά κέντρα υγείας, πληρώνοντας αδρά το στοιχειώδες ανθρώπινο δικαίωμα της υγείας, η μάνα που έχασε το παιδί της από χρόνιες παθογένειες του πολιτικού συστήματος, δεν μπορούν να ανεχθούν πλέον τις λογικές του συμφηφισμού του πρωθυπουργού και των επαρμένων πολιτικών στυλ Γεωργιάδη, Αχιλλέα Καραμανλή, Βορίδη κ.λπ. Είναι πιθανό και εύλογο μπροστά στην κάλπη να επικρατήσει το αίσθημα δικαίου και η ανάγκη της τιμωρίας των υπευθύνων.
Μια αναδρομή στην πολιτική ιστορία της Ελλάδας μας πείθει ότι κανείς δεν έμεινε ατιμώρητος για τα λάθη που διέπραξε. Η ΕΡΕ, υπεύθυνη για το παρακράτος και τις εγκληματικές της πολιτικές, δημιούργησε τέτοια αισθήματα απέχθειας στον ελληνικό λαό για τη Δεξιά, που χρειάστηκε πολύς αγώνας από τη ΝΔ για να απαλείψει από τη μνήμη του αυτά τα αρνητικά αισθήματα. Το ΠΑΣΟΚ που εκμεταλλεύτηκε αυτά τα αρνητικά αισθήματα και πήρε την εξουσία με κύριο σύνθημα «ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει Δεξιά», μεγαλούργησε όντως τα πρώτα χρόνια, όταν όμως άρχισε να εκφυλίζεται σε κόμμα ημετέρων, έχασε την εύνοια του λαού και μπήκε στο περιθώριο. Το ΚΚΕ, που επιμένει να αναμοχλεύει μνήμες του εμφυλίου και να συνδέει την πολιτική του διαδρομή με την υπεράσπιση των ανελεύθερων καθεστώτων της ανατολικής Ευρώπης, όσο κι αν εμφανίζεται ως υπέρμαχος των δικαιωμάτων των εργαζομένων, παραμένει στο περιθώριο. Ο ΣΥΡΙΖΑ τιμωρήθηκε για την ερασιτεχνική διαχείριση μιας από τις δραματικότερες περιόδους της νεοελληνικής πολιτικής ιστορίας, της περιόδου της πτώχευσης.
Ο λαός θεώρησε πως ένα συστημικό κόμμα, όπως η ΝΔ, θα κατάφερνε να κάνει την Ελλάδα να ορθοποδήσει. Η δραματικότητα στην οποία έχει περιέλθει η ζωή των Ελλήνων και οι προκλήσεις από τους έχοντες την εξουσία είναι πολύ πιθανό να πυροδοτήσουν καταστάσεις απρόβλεπτες, παρά τον επιφανειακό εφησυχασμό των πολλών. Ας μην υποτιμά κανείς την «Οργή του λαού» (Βάρναλης).
Ας μην εφησυχάζουν, λοιπόν, αυτοί που νομίζουν πως θα αποτελέσουν την εξαίρεση στην ιστορία. Αν ο λαός μετουσιώσει τον θυμό σε δύναμη, θα δούμε ανατροπές που κανείς αναλυτής δεν μπορεί να προβλέψει με τον ορθό λόγο.
Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Ελευθερία της Λάρισας
