Τα ριζοσπαστικά κινήματα της νεολαίας. Του Θόδωρου Μαργαρίτη
Ας επιχειρήσουμε να μην μιλήσουμε συναισθηματικά για την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Ας μιλήσουμε ιστορικά και πολιτικά. Στην μεταπολεμική εποχή υπήρξαν δύο γενιές που έγραψαν ιστορία.
Η πρώτη, προέρχεται από την νεολαία Λαμπράκη που χτυπήθηκε βάναυσα στα στρατοδικεία και στις φυλακές. Δυσκολεύτηκε να κινηθεί στην χούντα. Τα παιδιά της εργατικής τάξης και των κομμουνιστών είχαν βιώσει τα ζόρια των γονιών τους μετά την ήττα στον εμφύλιο. Είχαν εμπόδια να δώσουν συνέχεια. Ύστερα από μία περίοδο παθητικότητας έρχεται στο προσκήνιο μία άλλη γενιά κυρίως από αστικές οικογένειες και χωρίς αριστερά προαπαιτούμενα. Η δεύτερη γενιά, αυτή που ονομάζουμε “γενιά του Πολυτεχνείου” πέτυχε να διαμορφώσει μία ταύτιση με τα ριζοσπαστικά κινήματα της μακράς δεκαετίας του ’60 στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ με εμβληματική εκδοχή τον Γαλλικό Μάη του ’68. Παρά το γεγονός ότι οι πρωταγωνιστές των εξεγέρσεων στην Νομική και στο Πολυτεχνείο δεν είχαν τα ίδια σχήματα ανάλυσης και δράσης με το ρεύμα της ελευθεριακής αιρετικής αμφισβήτησης του Γαλλικού Μάη ωστόσο στο “υπέδαφος” της ελληνικής περίπτωσης κινήθηκε ένα ανάλογο φαντασιακό γενικεύμενης ανατροπής. Μπορεί οι κυρίαρχες τάσεις στο φοιτητικό κίνημα να ήταν οι βασικές δυνάμεις της παραδοσιακής κομμουνιστικής αριστεράς (αντίΕΦΕΕ, Ρήγας Φεραίος κλπ) με την πολιτική ορθότητα της εποχής, ωστόσο διαμορφώθηκε μία νέα αντικουλτούρα έστω καί με προσαρμογές στις μορφές της ελληνικής παράδοσης. Άνοιξαν τα θέματα των πολιτισμικών επαναπροσδιορισμών. Από τα αμπέχονα μέχρι την ροκ μουσική. Από τα αντάρτικα μέχρι την κριτική στον οικογενειακό συντηρητισμό. Έτσι υπήρξε ένα σοβαρό αποτύπωμα της νεανικής πρωτοπορίας και αμφισβήτησης σε σχέση μάλιστα με τα φαινόμενα παθητικότητας της κοινωνίας μέσα στην δικτατορία. Είναι πολλοί λίγοι άλλωστε όσοι αξιοποίησαν για πολιτική καριέρα την συμμετοχή τους στην εξέγερση της 17 Νοέμβρη.
Υπήρξαν πολλοί -μα πάρα πολλοί- που βρέθηκαν στις κινηματικές διαδικασίες χωρίς να εμπλακούν στη κεντρική πολιτική σκηνή. Με ανιδιοτέλεια και αγωνιστική προσφορά. Επομένως η επιχείρηση απαξίωσης στο μήνυμα που συμβολίζει η εξέγερση του Πολυτεχνείου είναι ύποπτη. Εντάσσεται στην ίδια απορριπτική στάση για τον Μάη του ’68 που βλέπουμε στην Γαλλία σήμερα από την Ακροδεξιά που προωθεί μία εκδοχή Ιστορικού αναθεωρητισμού για τα κινήματα της νεολαίας. Στην Γαλλία επιχειρούν να φορτώσουν στην απόρριψη των μηνυμάτων του Μάη ακόμα και την περιβόητη woke κουλτούρα. Είναι μία τάση πού τελικό στόχο έχει την ριζική άρνηση κάθε αριστερού σκιρτήματος, κάθε ανατρεπτικής κοινωνικής κριτικής.
Η απάντηση είναι μία και μοναδική. Οι εξεγέρσεις της νεολαίας ήταν και θα είναι πάντα υπόθεση των νέων ανθρώπων. Όσων ονειρεύονται ένα καλύτερο κόσμο, όσων διατηρούν το πάθος της νιότης για αλλαγές και ανατροπές. Θα είναι υπόθεση της επιθυμίας για συλλογικές δράσεις με κοινωνικές ευαισθησίες. Αυτή την δύναμη κάνεις ποτέ και πουθενά δεν μπορεί να σταματήσει. Όσες θεωρίες και αν επιστρατεύσει. Είναι η δύναμη που στις μέρες μας βγάζει στους δρόμους όλης της Ευρώπης και πάλι την νέα γενιά. Με στόχο την αμφισβήτηση στον ακραίο νεοφιλέλευθερο Καπιταλισμό ο οποίος υπονομεύει το κοινωνικό κράτος, την δημόσια εκπαίδευση, το δικαίωμα στην στέγαση και “επενδύει” στην Οικονομία του πολέμου. Το καινούργιο ριζοσπαστικό ξέσπασμα φοβίζει και πάλι το κατεστημένο. Τρομάζει τους “νοικοκυραίους”. Και επιβεβαιώνει την περίφημη φράση του Λουί Αλτουσέρ: “Το Μέλλον Διαρκεί πολύ”.
Δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα των Συντακτών

