Ο Δημοκρατικός Σοσιαλισμός ως νέο κοινωνικό συμβόλαιο. Του Βασίλη Μαστρογιάννη

Σε αυτό το ρευστό τοπίο σήμερα στην Ευρώπη, αλλά και στον κόσμο, η αναζήτηση “σταθερών” είναι πλέον μονόδρομος.

Μία απ΄ αυτές είναι η επαναφορά στις ρίζες του δημοκρατικού σοσιαλισμού, η οποία  μπορεί να αποτελέσει απάντηση στην κρίση εκπροσώπησης της κοινωνίας, απέναντι στον ακραίο νεοφιλελευθερισμό και στην άνοδο της ακροδεξιάς. Αυτό απαιτεί βεβαίως μία διαδικασία αναστοχασμού, μέσα από την οποία ο ιδεολογικοπολιτικός αυτός όρος αποκτήσει σύγχρονο και συγκεκριμένο περιεχόμενο.

Κατά συνέπεια ο Δημοκρατικός Σοσιαλισμός μπορεί σήμερα να εκφράσει ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο που να περιλαμβάνει την Ελευθερία χωρίς κοινωνική εγκατάλειψη, την Ανάπτυξη χωρίς κοινωνικό αποκλεισμό, την Ασφάλεια χωρίς αυταρχισμό, τον Πατριωτισμό χωρίς εθνικιστικούς φανατισμούς, τη Δημοκρατία χωρίς πελατειακές σχέσεις, το Κράτος χωρίς κομματισμό, την Αγορά χωρίς ασυδοσία, το Κοινωνικό κράτος χωρίς γραφειοκρατία.

Δεν χρειαζόμαστε μια επιστροφή στις παλιές ταμπέλες, αλλά να δώσουμε ένα νέο περιεχόμενο στις παλιές αξίες.

Ο δημοκρατικός σοσιαλισμός μπορεί να γίνει ξανά επίκαιρος μόνο εάν τολμήσει να απαντήσει στα πραγματικά προβλήματα του πολίτη και όχι εάν περιοριστεί στην αναπαραγωγή ιστορικών συνθημάτων.

Γιατί στο τέλος της ημέρας το πραγματικό δίλημμα δεν είναι ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν.

Είναι ανάμεσα σε δύο διαφορετικές αντιλήψεις και διλλήματα για το μέλλον.

Θέλουμε μια κοινωνία όπου η οικονομική ισχύς καθορίζει όλο και περισσότερο τη ζωή των ανθρώπων ή μια δημοκρατική κοινωνία όπου η οικονομία υπηρετεί τον άνθρωπο, η πολιτική ελέγχεται από τους πολίτες και η ανάπτυξη μετατρέπεται σε συλλογική ευημερία.

Γιατί ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο με βάση και στόχο τον Δημοκρατικό σοσιαλισμό σημαίνει, περισσότερη δημοκρατία στην πολιτική, περισσότερη δικαιοσύνη στην οικονομία και περισσότερη κοινωνία στις αποφάσεις, προκειμένου να οδηγηθούμε από την απλή διαχείριση του υπάρχοντος σαθρού συστήματος στην πραγματική Αλλαγή, διά του πολιτικού και κοινωνικού παραδείγματος.

Συνεπώς οι ακόλουθοι άξονες πολιτικής θα πρέπει να είναι το σύγχρονο όραμα , αλλά και το διακύβευμα του Δημοκρατικού Σοσιαλισμού.

• Δημοκρατία όχι μόνο ως εκλογική διαδικασία, αλλά ως συμμετοχή, λογοδοσία και θεσμικός έλεγχος της εξουσίας.
• Κοινωνική δικαιοσύνη απέναντι στις διευρυνόμενες ανισότητες.
• Ισχυρό κοινωνικό κράτος, με δημόσια υγεία, παιδεία, κοινωνική προστασία και αξιοπρεπή εργασία.
• Οικονομία της αγοράς με κανόνες, κοινωνική ευθύνη και περιορισμό των μονοπωλιακών και ολιγοπωλιακών συγκεντρώσεων.
• Πράσινη και ψηφιακή μετάβαση με κοινωνικά δίκαιο τρόπο, ώστε το κόστος να μη μεταφέρεται στους οικονομικά ασθενέστερους.
• Κράτος δικαίου και θεσμοί, ως αντίβαρο τόσο στον αυταρχισμό όσο και στην πελατειακή πολιτική.
• Νέος πατριωτισμός, που συνδυάζει την εθνική αυτοπεποίθηση με τον ευρωπαϊσμό, τη διεθνή συνεργασία και τον σεβασμό του διεθνούς δικαίου.

Οι εποχές πλέον δεν μπορούν να περιμένουν και τα δομικά προβλήματα της Ελληνικής κοινωνίας, αλλά και της χώρας στο σύνολό της, δεν αντέχουν ούτε τις παλιές λογικές , ούτε τους νέους πειραματισμούς, γιατί το αύριο μπορεί να είναι ήδη πολύ αργά.

Οι επικείμενες εκλογές είναι από τις πιο κρίσιμες γι αυτό ας εμπιστευτούμε το ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ που είναι ο μοναδικός οργανωμένος πολιτικός φορέας και που μπορεί να εγγυηθεί με σοβαρότητα και τα κατάλληλα στελέχη που διαθέτει, όλα τα παραπάνω.

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα “Στο Καρφί του Σαββατοκύριακου”