Ομιλία Γ. Μπουλμπασάκου στην εκδήλωση με θέμα: «Σύγκλιση προοδευτικών δυνάμεων: Κοινωνική απαίτηση και ιστορική αναγκαιότητα»

Μετά από 6 χρόνια διακυβέρνησης από την Νέα Δημοκρατία, η χώρα βρίσκεται σε μια κρίσιμη καμπή. Αναφέρομαι στις οικονομικές παραμέτρους αλλά και στις θεσμικές λειτουργίες του κράτους που αφυδατώνονται, και δεν μπορούν να ανταποκριθούν με επάρκεια στις σημερινές κοινωνικές ανάγκες.

Η  μιντιακή κυριαρχία του κυβερνητικού κόμματος, δεν μπορεί να θάψει επίσημα στοιχεία αξιόπιστων οργανισμών που αποδεικνύουν την τραγική αυτή κατάσταση.

Στην Ελλάδα, το 2023, το 26% του πληθυσμού βρισκόταν στο όριο του κινδύνου φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού σύμφωνα με την Eurostat. Επίσης, η Ελλάδα κατέχει υψηλή θέση στην υποκειμενική φτώχεια, με το 67% των πολιτών να δηλώνει ότι βιώνει οικονομική δυσπραγία, πολύ πάνω από τον μέσο όρο της ΕΕ. 

Παραδίδει τα πάντα στα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα και στα καρτέλ, εντείνει τις ανισότητες, δημιουργεί μια κοινωνία χαμηλών προσδοκιών που βολεύεται με κουπόνια, αφήνει ανεξέλεγκτη την ακρίβεια να πλήττει τα νοικοκυριά, διαλύει το Εθνικό Σύστημα Υγείας, εισάγει το μοντέλο της φτηνής εργασίας χωρίς δικαιώματα.

Στην παρούσα πολιτική συγκυρία, η πλειοψηφία των πολιτικών αναλυτών, διαπιστώνει την πολιτική ηγεμονία της Ν.Δ χωρίς αυτοδύναμη προοπτική και την  κατακερματισμένη προοδευτική αντιπολίτευση. Για πολλούς αναλυτές, αυτός ο κατακερματισμός θα υπάρχει και μετά τις εκλογές αναπαράγοντας τις πολιτικές συνθήκες του 2012. Οι πρόσφατες εκφωνήσεις στην ΔΕΘ δεν φαίνεται να αλλάζουν το πολιτικό πεδίο.

Στον χώρο της προοδευτικής αντιπολίτευσης παρουσιάζονται δύο δυνατότητες.

Μια περίπτωση, να μπορέσει κάποιο κόμμα να αποκτήσει το πολιτικό μέγεθος που θα λειτουργήσει πρωταγωνιστικά στη δημιουργία αντίπαλου πολιτικού σχεδίου. Θεωρητικά το ΠΑΣΟΚ-Κίνημα Αλλαγής διαθέτει τα πολιτικά εχέγγυα και την δυνατότητα αυτή.

Αυτό προς το παρόν δεν προκύπτει από την σημερινή πραγματικότητα και τις δημοσκοπήσεις. 

Η δεύτερη, να υπάρξει συνεργασία των υπαρχόντων δυνάμεων στον χώρο της αντιπολίτευσης που έχουν αναφορά στην κεντροαριστερά.

Φυσικά προϋπόθεση αποτελεί η ύπαρξη της διαχωριστικής γραμμής με την Δεξιά, που όλη η προοδευτική αντιπολίτευση αποδέχεται. Αν θέλουμε να την συμπυκνώσουμε συνθηματικά θα έλεγα: Ποτέ και για κανένα λόγο συγκυβέρνηση με την Ν.Δ.

Φυσικά όλοι γνωρίζουμε ότι στην πολιτική ατμόσφαιρα πλανώνται δυο “φαντάσματα” και η Ν.Δ τα βράδια της τα περνάει με εφιάλτες, παρά τους “17.000 βιαστές” που επιστράτευσε. Οι δύο πρώην πρωθυπουργοί, για διαφορετικούς λόγους ο καθένας, φέρνουν vertigo στο κυβερνητικό κόμμα. Η Προοδευτική αντιπολίτευση δεν έχει να φοβηθεί τίποτα. Αντίθετα θα πρέπει να έχει ευήκοον ους σε ό,τι η σημερινή κοινωνική ανάγκη γεννήσει και εντάσσεται στη λογική του εναλλακτικού πολιτικού σχεδίου. Εκτός αυτού, η κοινωνική αντιπολίτευση φέρνει στο προσκήνιο νέα αιτήματα. Η Δικαιοσύνη και η θεσμική λειτουργία του κράτους δικαίου βρίσκονται στην προμετωπίδα, και ουδείς μπορεί πλέον να τα αγνοήσει.

Η συγκρότηση εναλλακτικού πολιτικού σχεδίου απέναντι στο κυβερνητικό αφήγημα συνιστά προτεραιότητα και αναγκαιότητα για την κοινωνία. Να απαντήσουμε μέσα από οργανωμένες συζητήσεις για τα μεγάλα προβλήματα της χώρας, στα παραπλανητικά κυβερνητικά μυθεύματα. Καθημερινά οι πολίτες βομβαρδίζονται για μείωση φορολογικών συντελεστών από την Ν.Δ, όταν η ακρίβεια και οι κοινωνικές παροχές μειώνονται και εξανεμίζουν τα ψίχουλα που δίνει η κυβέρνηση. Η αναμενόμενη αύξηση της ιδιωτικής δαπάνης στην υγεία από τις νομοθετικές παρεμβάσεις που έκανε αυτή η κυβέρνηση, η χαμηλή κάλυψη των εργαζομένων από τις συλλογικές συμβάσεις, ο εργασιακός μεσαίωνας που έρχεται με το 13ωρο δεν αφήνουν περιθώρια για ψευδαισθήσεις.

Στη βάση, πρέπει να δουλεύονται οι μελλοντικές συνεργασίες και καθημερινά να δοκιμάζονται στις εκπροσωπήσεις σε όλα τα επίπεδα. Αυτοδιοίκηση, σωματεία, ομοσπονδίες, επιμελητήρια. Μετά ακολουθούν οι αναγκαίες συγκλίσεις στα μεγάλα μέτωπα της πολιτικής.

Στο τέλος της ημέρας, αυτό που θα μετρήσει είναι το γεγονός, αν απέναντι στο νεοφιλελεύθερο αφήγημα της Ν.Δ, θα υπάρξει το αντίπαλο πολιτικό σχέδιο. Οφείλουμε να  διαμορφώνουμε στο μέτρο του δυνατού, τις συνθήκες που θα ευνοήσουν ένα τέτοιο εγχείρημα.

Υπάρχει ιστορική ευθύνη στην Προοδευτική Αντιπολίτευση να δείξει ότι υπάρχει άλλος δρόμος και είναι εφικτός.