ΟΗΕ, η σιωπή που δεν είναι χρυσός και η ΕΕ !! Του Τζίμη Οικονομίδη
Η παγκόσμια κοινότητα ταλανίζεται από τις πολεμικές συγκρούσεις στην Ουκρανία με την εισβολή της Ρωσίας και την αναζωπύρωση των συγκρούσεων στη Μέση Ανατολή με αφορμή την τρομοκρατική εισβολή της Χαμάς στο έδαφος του Ισραήλ και την σφαγή 1000 Ισραηλινών. Ανάμεσα στις εκατοντάδες αναλύσεις, εκτιμήσεις, μεσολαβητικές προσπάθειες, σημειώνεται μια ηχηρή απουσία. Του Οργανισμού που θα έπρεπε να είναι πρωτοπόρος στην διευθέτηση των διαφορών και την διατήρηση της Ειρήνης, του ΟΗΕ. Μια απουσία που φαίνεται τελικά ότι δεν απασχολεί κανέναν.
Μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο και τη Συνθήκη των Βερσαλλιών, με πρωτοβουλία των ΗΠΑ ιδρύθηκε η «Κοινωνία των Εθνών». Στόχος ήταν η αλλαγή της φιλοσοφίας στις διενέξεις μεταξύ χωρών. Από την πολεμική εμπλοκή σε αυτήν της διπλωματίας και των διαπραγματεύσεων, αλλά και τη βελτίωση της ποιότητας ζωής παγκόσμια. Μετά από κάποιες επιτυχημένες παρεμβάσεις τα πρώτα χρόνια, με νωπές τις μνήμες από τον πόλεμο, τελικά φάνηκε αδύναμη να εμποδίσει την άνοδο του Άξονα και τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Ο Μπενίτο Μουσολίνι είχε πει τότε για την Κοινωνία των Εθνών:«Είναι ένας οργανισμός πολύ καλός να επιβάλλεται όταν φωνάζουν τα σπουργίτια, αλλά εντελώς αδύναμος όταν κυνηγούν οι αετοί». Είχε δυστυχώς δίκιο εκ του αποτελέσματος. Απέτυχε παταγωδώς στην επιβολή του πρωταρχικού της σκοπού, την αποφυγή πολέμου και μάλιστα παγκοσμίου.
Μια ιστορική αλήθεια, που σχεδόν επιβεβαιώνεται με τον εκφυλισμό του ΟΗΕ σε έναν γραφειοκρατικό οργανισμό, που αποτυγχάνει παταγωδώς τα τελευταία χρόνια να επιβάλει τους σκοπούς για τους οποίους ιδρύθηκε, ακόμη και στα σπουργίτια. Παρακολουθεί το κυνήγι των αετών και τη ζωή να περνά, εκδίδοντας αδιάφορα δελτία τύπου. Ένας Οργανισμός που έχει εξακτινωθεί σε διάφορες αμφιβόλου ποιότητας, σκοπού και αποτελέσματος ΜΚΟ και υπηρεσίες. Ένας Οργανισμός βγαλμένος από το ποίημα του Μαγιακόφσκι για τη γραφειοκρατία, «Οι Συνεδριάζοντες».
Η αδυναμία παρέμβασης στην εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία που έχει στοιχίσει χιλιάδες ζωές, στον περιορισμό τουλάχιστον των αντιποίνων του Ισραήλ στη λωρίδα της Γάζας και στον προληπτικό έλεγχο της φιλοδοξίας του θεοκρατικού Σιιτικού καθεστώτος του Ιράν, να καταστεί πυρηνική δύναμη και πηγή γενικευμένου κινδύνου ακόμη για τους ομόθρησκους, αποτυπώνουν ακριβώς την εικόνα του Οργανισμού. Μια αδυναμία, αφορμή για τις χωρίς ουσιαστικές αντιδράσεις, επιθέσεις Ισραήλ – ΗΠΑ στο Ιράν, με κίνδυνο ευρύτερης εμπλοκής. Ακόμη και στις πιο κοινωνικές του παραμέτρους όπως ο ΠΟΥ, απέτυχε πριν λίγα χρόνια να δράσει προληπτικά και να θωρακίσει την παγκόσμια κοινότητα από την εξάπλωση του COVID και την πανδημία.
«Η διατήρηση της διεθνούς ειρήνης και ασφάλειας, η ανάπτυξη φιλικών σχέσεων μεταξύ των εθνών, η επίτευξη διεθνούς συνεργασίας για την επίλυση διεθνών προβλημάτων», τόσο όμορφα διατυπωμένες αξίες να ευτελίζονται και απαξιωμένες να παραδίδονται στην παγκόσμια κοινή γνώμη.
Σε ένα ιδιαίτερα ασταθές διεθνές περιβάλλον, που επικρατούν έντονες αναθεωρητικές τάσεις, επεκτατισμοί και θρησκευτικοί φονταμενταλιστικοί φανατισμοί, αλλά και έντονοι ανταγωνισμοί για την τεχνολογική υπεροπλία, τα πεδία δράσης διευρύνονται. Οι ισχυροί του Οργανισμού αφού άφησαν να διογκωθούν συρράξεις μικρής κλίμακας και να ισχυροποιηθούν τρομοκρατικές οργανώσεις, για δικούς του λόγους ο καθένας, είτε αδιαφορεί επιλεκτικά, είτε συμμετέχει στη διαμόρφωση της επικινδυνότητας, είτε δια αντιπροσώπου στις ένοπλες αντιπαραθέσεις, προσπαθεί να προωθήσει τους σχεδιασμούς του. Σε αυτήν την συγκυρία έρχεται να προστεθεί και η αμφισβήτηση της συνοχής της Δύσης, από την παρουσία στην ηγεσία του μεγαλύτερου εταίρου, ενός ηγέτη που δείχνει να μην σέβεται αυτήν τη σχέση, αλλά και τις αξίες που την διέπουν. Στην τελευταία Σύνοδο της G7, επιβεβαιώθηκε το ρήγμα της Τραμπικής Αμερικής με την Ευρώπη.
Σε αυτήν λοιπόν την συγκυρία, η πιο δημοκρατική, φιλελεύθερη ένωση κρατών στην παγκόσμια σκηνή, η ΕΕ, όσο απαξιωμένη κι αν εμφανίζεται στη διεθνή της επιρροή, θα μπορούσε να αναλάβει πρωτοβουλίες.
Να δείξει ότι υπάρχει κι ο δρόμος του Δυτικού πολιτισμού με ότι περιλαμβάνει ο όρος, εκτός από αυτόν των συγκρούσεων και των αυταρχικών καθεστώτων ως εγγυητών. Να δείξει το δρόμο της διπλωματίας και της συνεννόησης των κρατών, για την αποφυγή επαναφοράς δογμάτων «ισορροπίας τρόμου» και «δικαίου του ισχυρού» από την ισχυροποίηση αντιπάλων «αμυντικών» σχηματισμών. Να αποστασιοποιηθεί λίγο από την σκληρή «real politic» και να προσθέσει όραμα και ειρηνική προοπτική στις διενέξεις και τις διαφωνίες, αλλά και έντονη προληπτική δυνατότητα.
Οφείλει όμως πρώτα να θωρακίσει τα επιτεύγματά της, τόσο από τις εμφανείς, όσο και από τις πιο αφανείς έρπουσες προσπάθειες διείσδυσης που δηλητηριάζουν τις κοινωνίες της Δύσης. Γιατί αν δεν μπορέσει η ΕΕ να αναβαθμιστεί σε σοβαρό γεωπολιτικό και στρατιωτικό παράγοντα που θα έχει λόγο στην παγκόσμια σκηνή και να εγγυάται τα αυτονόητα, θα οδηγηθεί στην πλήρη απαξίωση και νομοτελειακά στην διάλυση.
ΥΓ. Τον έχουν ανάγκη οι κοινωνίες αυτόν τον αναστοχασμό και την επαναδιατύπωση των αξιών με το βλέμμα στη βελτίωση των συνθηκών ζωής. Τόσο αυτές για τις οποίες είναι ζωτική προτεραιότητα, όσο και για αυτές που είναι απλή επανεκτίμηση της αξίας των κεκτημένων που βιώνουν και πιθανά θεωρούν δεδομένα, αλλά δεν είναι.
Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ της Δυτικής Ελλάδας
