Μα απεργούν οι χομπίστες; Του ΠΑΝΤΕΛΗ ΜΠΟΥΚΑΛΑ

Πιθα­νό­τα­τα κα­νείς στην κυ­βέρ­νη­ση δεν πε­ρί­με­νε ότι στον αμυ­νό­με­νο καλ­λι­τε­χνι­κό κό­σμο θα φα­νε­ρω­θούν γνω­ρί­σμα­τα που απου­σιά­ζουν στις αντι­δρά­σεις άλ­λων πλητ­τό­με­νων κλά­δων: επι­μο­νή και αν­θε­κτι­κό­τη­τα, ενό­τη­τα και μα­ζι­κό­τη­τα, άμε­ση ανα­γνώ­ρι­ση των πα­γί­δων και απόρ­ρι­ψη των δώ­ρων που προ­σφέ­ρουν οι κυ­βερ­νη­τι­κοί Δανα­οί.

Επί­σης, πι­θα­νό εί­ναι να υπο­τί­μη­σαν εξαρ­χής τις αντι­δρά­σεις οι κυ­βερ­νώ­ντες και να τις θε­ώ­ρη­σαν πα­ρο­δι­κές, της μιας εβδο­μά­δας το πολύ, επει­δή υπο­θέ­τουν ότι ηθο­ποιοί, σκη­νο­θέ­τες, κι­νη­μα­το­γρα­φι­στές, χο­ρευ­τές, σκη­νο­γρά­φοι, τρα­γου­δι­στές, δεν εί­ναι ερ­γα­ζό­με­νοι αλλά απλοί χο­μπί­στες (οι πραγ­μα­τι­στές θα έλε­γαν «ψώ­νια», αλλά τέ­τοια ει­ρω­νι­κά δεν τα επι­τρέ­πει η πε­ρί­φη­μη αστι­κή ευ­γέ­νεια). Οτι έχουν απο­κλει­στι­κά καλ­λι­τε­χνι­κές αγω­νί­ες, όχι και αγω­νί­ες επι­βί­ω­σης.

Ωραίο εί­ναι να δια­λα­λού­με κάθε τόσο με κα­μά­ρι πως «η βα­ριά βιο­μη­χα­νία της Ελλά­δας εί­ναι ο πο­λι­τι­σμός» (εναλ­λα­κτι­κά με τον του­ρι­σμό εί­ναι η αλή­θεια, για να μη μας πουν και ελα­φρο­ΐ­σκιω­τους). Ο πο­λι­τι­σμός όμως, έστω έτσι συμ­βα­τι­κά όπως μά­θα­με να τον εν­νο­ού­με, δεν εί­ναι μια υπό­θε­ση του πα­ρελ­θό­ντος, μαρ­μα­ρω­μέ­νου και μη. Είναι και ό,τι δη­μιουρ­γεί η τέ­χνη σή­με­ρα. Αρα και οι όροι υπό τους οποί­ους δη­μιουρ­γεί.

Ηδη στις μα­κρές παν­δη­μι­κές κα­ρα­ντί­νες, δρα­μα­τι­κά ανα­πο­τε­λε­σμα­τι­κές, αν κρί­νου­με τον λη­σμο­νη­μέ­νο αριθ­μό των νε­κρών, οι καλ­λι­τέ­χνες ει­σέ­πρα­ξαν από την πο­λι­τεία αδια­φο­ρία και υπο­τί­μη­ση. Σαν να μην έπε­σαν σε ανα­γκα­στι­κή ανερ­γία και αυ­τοί, όπως άλ­λοι κλά­δοι. Σαν να μην εξου­θε­νώ­θη­καν οι­κο­νο­μι­κά. Τότε αρ­κε­τοί ισχυ­ρί­ζο­νταν πως η κυ­βερ­νη­τι­κή βα­ρη­κο­ΐα απέ­να­ντι στα αι­τή­μα­τα των καλ­λι­τε­χνών για ενί­σχυ­σή τους ήταν μιας μορ­φής εκ­δί­κη­ση για τη στά­ση τους στην υπό­θε­ση Λιγνά­δη. Υπερ­βο­λές προ­φα­νώς. Μνη­σί­κα­κες και φι­λέκ­δι­κες εξου­σί­ες δεν υπάρ­χουν παρά μόνο στον χώρο του μύ­θου. Οχι στην πραγ­μα­τι­κή ζωή.

Στην πραγ­μα­τι­κή ζωή υπάρ­χουν Προ­ε­δρι­κά Δια­τάγ­μα­τα. Τα οποία, πα­ρα­γνω­ρί­ζο­ντας πο­λυ­ε­τείς σπου­δές, εξι­σώ­νουν τους απο­φοί­τους των καλ­λι­τε­χνι­κών σχο­λών με τους απο­φοί­τους λυ­κεί­ου. «Μα όχι, μας πα­ρε­ξη­γή­σα­τε, εμείς έχου­με αγα­θές προ­θέ­σεις, εί­στε κα­χύ­πο­πτοι», ισχυ­ρί­στη­καν οι αρ­μό­διοι. Μέχρι και ει­δι­κή κα­τευ­να­στι­κή ανάρ­τη­ση έκα­νε ο πρω­θυ­πουρ­γός, για να πεί­σει τους δια­μαρ­τυ­ρό­με­νους ότι το Π.Δ. δεν θί­γει τα ακα­δη­μαϊ­κά, επαγ­γελ­μα­τι­κά και μι­σθο­λο­γι­κά τους δι­καιώ­μα­τα. Και πα­ρό­τι «δεν τα θί­γει», κα­τα­τέ­θη­κε τρο­πο­λο­γία κα­τευ­να­σμού των «μη θι­γό­με­νων». Οι οποί­οι όμως, όντως θι­γό­με­νοι, απερ­γούν. «Μα απερ­γούν οι χο­μπί­στες;».

Αναδημοσίευση από “Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ”