Κινητοποιήσεις: Εικόνες από το μέλλον. Του Θόδωρου Μαργαρίτη

Στην Γαλλία, στο Βέλγιο, στην Ισπανία, στην Ιταλία, στην Πορτογαλία, στην Αλβανία η νέα γενιά είναι στους δρόμους.

Οι 20χρονοι δεν έχουν ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον, όπως είχε η δική μου γενιά. Η απειλή του πολέμου, οι ανισότητες, η διάλυση του κοινωνικού κράτους, η διαφθορά, δεν εμπνέουν αισιοδοξία.

Οι κινητοποιήσεις της νεολαίας έχουν θυμό. Για την κοινωνική ανασφάλεια, για τον καταναλωτικό καπιταλισμό που προκαλεί ακραίες ταξικές διακρίσεις, για τον επιδεικτικό πλούτο, για την διάλυση της δημόσιας εκπαίδευσης, για το όργιο κερδοσκοπίας στην στέγαση.

Πολλά παιδιά μεταναστών -ειδικά στην Γαλλία- εκδικούνται για όσα πέρασαν οι γονείς τους. Και δεν ήταν λίγα. Οι θεωρίες συνωμοσίας από την Άκρα Δεξιά θέλουν την διαμαρτυρία των νεαρών μεταναστών, οι οποίοι είναι παιδιά δεύτερης και τρίτης γενιάς, να εντάσσεται σε ένα σατανικό σχέδιο Ισλαμοποίησης της Ευρώπης. Κάποτε ο κίνδυνος ήταν από τους Εβραίους, τώρα είναι από τους μελαμψούς. Παιχνίδια της ιστορίας!

Η επόμενη κινδυνολογία αφορά τις λεηλασίες καταστημάτων. Ιστορικά στις εξεγέρσεις γίνονται και ακρότητες. Οι καταστροφές δεν αποτελούν λύση. Αυτονόητο! Ούτε λύση είναι το να μην ερμηνεύουμε τον μηδενισμό για όσους νιώθουν ότι δεν έχουν τίποτα να χάσουν αφού δεν έχουν καμία ελπίδα. Κάποιοι θα αξιοποιήσουν τις ακρότητες για την Συντηρητική αναδίπλωση. Θα φοβίσουν τους “νοικοκυραίους”. Κάποιοι άλλοι μένουν μόνο στους προβοκάτορες. Κάποιοι όμως μπορεί να σκεφτούν το στίχο από το τραγούδι του Διονύση Σαββόπουλου:

“Είμαι δεκαεξάρης…σάς γαμώ τα Λύκεια”.

Να… τελικά οι διαφορές μεταξύ Προοδευτικών-Συντηρητικών. Ο καθένας πράγματι βλέπει ότι θέλει για την κοινωνική οργή στην Ευρώπη.

Οι Συντηρητικοί, βλέπουν το πλιάτσικο στα μαγαζιά.

Οι Προοδευτικοί, βλέπουν τα εκατομμύρια από νέους ανθρώπους να διεκδικούν με θόρυβο ένα καλύτερο μέλλον.

Οι Συντηρητικοί, βλέπουν τους μπάχαλους.

Οι Προοδευτικοί, τους πλούσιους που δεν θέλουν να πληρώσουν τίποτα για την ενεργειακή κρίση από τους πολέμους. Να πληρώσουν πάλι το μάρμαρο οι λαϊκές τάξεις.

Οι Συντηρητικοί, βλέπουν την αστυνόμευση και την ασφάλεια.

Οι Προοδευτικοί, τις συνέπειες του νεοφιλέλευθερου Καπιταλισμού που φέρνει πολέμους, φτώχεια και ανισότητες.

Οι Συντηρητικοί, βλέπουν τα μαύρα ρούχα των κουκουλοφόρων.

Οι Προοδευτικοί, τις ορχήστρες κλασσικής μουσικής των διαδηλωτών στο Παρίσι.

Τελικά, όλα είναι θέμα ιδεολογικής οπτικής.

Μήπως πρέπει να σκεφτούμε ότι αυτό πού συμβαίνει είναι εικόνες από το μέλλον; Μήπως έχουμε έναν ιδιόμορφο ταξικό πόλεμο όπου οι αποκλεισμένοι «εκτός των τειχών» φτάνουν σε εξεγέρσεις ακόμα και τυφλής βίας;

Αν θυμηθούμε μερικές ταινίες επιστημονικής φαντασίας θα βρούμε τέτοιες εικόνες από ένα βίαιο μέλλον στην εποχή του απόλυτου τέχνο-φασισμού.

Προσδεθείτε λοιπόν. Το κλίμα αυτό θα έρθει και εδώ. Είναι ζήτημα χρόνου και συγκυρίας. Η Δεξιά θα εκμεταλλευτεί τον φόβο. Η Κεντροαριστερά θα είναι αμήχανη. Θα το πω καθαρά. Οι νέοι δεν μάς εμπιστεύονται. Όπως μετά το 1967- σε άλλες εποχές- οι νέοι δεν ανέχτηκαν την σιωπή των γονιών τους στα πρώτα χρόνια της χούντας. Και τα πήραν στο κρανίο.

Δεν έχουμε χούντα βέβαια. Έχουμε όμως τον ορισμό της δυστοπίας. Δεν ξέρουμε τι θα μάς ξημερώσει. Πόλεμος; άθλια φτώχεια; καθημερινή βία; έλεγχος της προσωπικής ζωής; συρρίκνωση της Δημοκρατίας;

Άλλη εποχή, άλλα ζόρια.

Ξέρετε γιατί δεν πάμε καλά; Γιατί ο καθένας νιώθει μόνος του!

Δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα www.popaganda.gr