Η γενοκτονία των Παλαιστινίων και η ηθική χρεοκοπία του ελληνικού κατεστημένου. Του Δημήτρη Μπατζελή
Τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια έχει αναπτυχθεί στενή συμμαχία Ελλάδας – Ισραήλ υποτίθεται στη βάση «αμοιβαίων συμφερόντων». Από την πλευρά της Ελλάδας υποστηρίζεται ότι το Ισραήλ είναι ο εκπρόσωπος των συμφερόντων των ΗΠΑ στην περιοχή και ως εκ τούτου είναι προς το συμφέρον της χώρας να υποστηρίζει τις πολιτικές του Ισραήλ urbi et orbi.
Πίσω από αυτούς τους «εθνικούς» λόγους κρύβονται και σημαντικές εξαρτησιακές σχέσεις μερίδων της ελληνικής οικονομικής ολιγαρχίας με επιχειρήσεις του ισραηλινού-εβραϊκού κεφαλαίου (τράπεζες, στρατιωτικοί εξοπλισμοί). Γι’ αυτό και η υποστήριξη του Ισραήλ δεν προέρχεται μόνο από πολιτικά κόμματα, ιδιαίτερα τη Νέα Δημοκρατία, αλλά και από τα ΜΜΕ, μεγάλους οικονομικούς παράγοντες, τον ΣΕΒ κ.λπ. Αφελώς δε θεωρούν ότι αυτή η συμμαχία είναι στρατηγικού χαρακτήρα.
Στρατηγικού χαρακτήρα διμερείς συμμαχίες έχουμε όταν οι συγκεκριμένες χώρες έχουν κοινά πάγιου χαρακτήρα συμφέροντα, τα οποία εκτείνονται στη στρατιωτική, οικονομική και τεχνολογική συνεργασία και δημιουργούν αναπόσπαστες δομικές σχέσεις. Τέτοιου χαρακτήρα στρατηγική συμμαχία είναι αυτή μεταξύ ΗΠΑ – Ισραήλ. Από την πλευρά του το Ισραήλ ποτέ δεν θα προχωρήσει σε στρατηγική συμμαχία με την Ελλάδα για τον απλούστατο λόγο ότι δεν τη χρειάζεται. Οταν, συνθηκών επιτρεπουσών, θα γίνει όπως παλιότερα η επαναπροσέγγιση Τουρκίας – Ισραήλ (μέχρι πρόσφατα το στρατηγικό συμμαχικό τρίγωνο στην περιοχή ήταν ΗΠΑ – Τουρκία – Ισραήλ) η «στρατηγική» συμμαχία Ελλάδας – Ισραήλ θα εξαερωθεί.
Προς το παρόν η Ελλάδα, σαν πιστό κατοικίδιο, περιμένει σούζα οι ΗΠΑ και το Ισραήλ να της δώσουν κάποιο ξεροκόμματο για να νομίζει ότι έχει ρόλο. Κανένα συγκεκριμένο σοβαρό όφελος δεν έχει προκύψει για την Ελλάδα και την Κύπρο από την προσκόλλησή τους στο Ισραήλ. Τα πάντα θα γίνουν με γνώμονα τα συμφέροντα στην περιοχή των ΗΠΑ και Ισραήλ. Η κυβέρνηση με βάση αυτήν την αναφορά ακολουθεί μια σκληρή φιλοϊσραηλινή πολιτική που φτάνει στο σημείο ουσιαστικά να αδιαφορεί για τη γενοκτονία των Παλαιστινίων που διαπράττεται αυτόν τον καιρό στη Λωρίδα της Γάζας.
Ο σιωνισμός πλέον έχει φτάσει στο ανώτατο στάδιο της ηθικής του χρεοκοπίας. Ομως αυτή η πολιτική της κυβέρνησης δεν είναι εν κενώ. Εχει υπολογίσιμο κοινωνικό ακροατήριο. Σε μια κοινωνία όπως η ελληνική, εθισμένη ιστορικά σε ξένους προστάτες και επεμβάσεις με την ελπίδα κάποιων ωφελημάτων από αυτούς, παίρνει τη μορφή μιας κανονικότητας. Τα πράγματα έχουν γίνει χειρότερα τη δεκαετία του 2000 και εντεύθεν, με αποκορύφωμα τη χρεοκοπία της χώρας και την εφαρμογή των Μνημονίων. Σε μεγάλα σύνολα της κοινωνίας έχει επικρατήσει ακραίος ατομικισμός τού «ζήτω το εγώ» μηδενιστικού σε πολλές περιπτώσεις χαρακτήρα. Στερούνται συλλογικών αξιών, κοινωνικών, πολιτιστικών, εθνικών. Αυτός ο ατομικισμός με διαφορετικές εκφάνσεις εκτείνεται από τη Δεξιά μέχρι και σε διάφορες αυτοαποκαλούμενες «αριστερές παρατάξεις». Από το σύνθημα της ΔΑΠ «Από Δευτέρα Αράχοβα» μέχρι αυτό των Antifa «Να πεθάνει η Ελλάδα να ζήσουμε εμείς».
Μέσα από αυτόν τον απολίτικο εγωκεντρικό πολτό ξεχωρίζουν οι κατά τον νεολογισμό «ακροκεντρώοι». Στο σύνολό τους σχεδόν πρώην αριστεροί και κεντροαριστεροί ενταγμένοι στα οικονομικά βολεμένα μεσοστρώματα, επαγγελματίες του εποικοδομήματος (δημοσιογράφοι, συγγραφείς, σύμβουλοι επιχειρήσεων, καλλιτέχνες, εκπαιδευτικοί), ελαυνόμενοι από διάφορες προσωπικές και ιδεολογικές ματαιώσεις έχουν αναλάβει εργολαβικά την υποστήριξη και τη διαφύλαξη των αξιών της «Δύσης». Γι’ αυτούς η Δύση είναι ένα ενιαίον όλον ουσιαστικά ομοιογενές. Ενα απόλυτο Καλό. Ετσι καταγγέλλουν την «Αυταρχική Αριστερά», τα «πολιτικά Ακρα», τις απεργιακές κινητοποιήσεις, απαξιώνουν με τη γενική κατηγορία του Λαϊκισμού τις λαϊκές διεκδικήσεις. Γενικά υποστηρίζουν μία «αρμονική» κοινωνία, φιλελεύθερης οικονομίας, χωρίς σοβαρές συγκρούσεις όπου τα όποια προβλήματα θα διευθετούνται «μεταξύ κυρίων». Οσο βλακώδες είναι που αρκετοί συντάσσονται με οτιδήποτε «Αντιδυτικό», άλλο τόσο είναι η τυφλή «Δυτικόδουλη» στάση.
Η μανιέρα τους είναι τόσο βαρετή που τους κάνει εξαιρετικά αναγνωρίσιμους και προβλέψιμους. Στην περίπτωση της γενοκτονίας των Παλαιστινίων υποστηρίζουν ότι το Ισραήλ και ο αιματοβαμμένος Νετανιάχου είναι οι προμαχώνες της Δύσης. Οι νέοι Σταυροφόροι. Ελεεινολογούν τις διαδηλώσεις υπέρ των Παλαιστινίων και καταγγέλλουν γι’ αυτό τη «φασιστική Αριστερά»! Κάνουν πως αγνοούν ότι ιστορικά οι διώξεις των Εβραίων ήταν Ευρωπαϊκό-Χριστιανικό δημιούργημα. Από το πογκρόμ εκδίωξης των Εβραίων από την Αγγλία επί βασιλείας Εδουάρδου I το 1290, τις εκδιώξεις των Εβραίων από τη Γαλλία τον 14ο αιώνα, τα πογκρόμ εναντίον τους στην Ισπανία και Πορτογαλία τον 15ο αιώνα, τους διωγμούς τους στη Ρωσία τον 19ο αιώνα, με αποκορύφωμα τη ναζιστική γενοκτονία τον 20ό αιώνα. Η αναλγησία που επιδεικνύουν για τη σφαγή των Παλαιστινίων δεν είναι μόνο επαίσχυντη, αλλά και δηλώνει την πλήρη ηθική τους χρεοκοπία. Σύρουν μία γραμμή μεταξύ «πολιτισμένων» και «απολίτιστων βαρβάρων» όπου οι τελευταίοι δεν αξίζουν να έχουν τα δικαιώματα των «πολιτισμένων». Αν αυτό δεν είναι ρατσισμός, τότε τι άλλο είναι;
Δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα των Συντακτών
