Για μια Δημοκρατική εναλλακτική λύση. Του Θανάση Μυλιόρδου

Η παραπαίουσα παντοκρατορία της ΝΔ, παντοκρατορία ωστόσο ακόμη, γεννά συχνά πυκνά το ερώτημα, γιατί οι προοδευτικές δυνάμεις δεν συνεργάζονται ώστε να σταθούν απέναντι στην παντοκρατορία αυτή, με σοβαρή προοπτική της πλήρους ανατροπής της.

Πρόκειται για ένα ερώτημα, εύλογο, αλλά αρκετά δύσκολο να απαντηθεί με ακρίβεια, πόσο μάλλον να εφαρμοστεί σε μια βιώσιμη πράξη, που να μην αποτελέσει ένα σχήμα ή φορέα ενός μήνα, ενός έτους ή ενός τέλος πάντων μικρού διαστήματος, αλλά να αποτελέσει ένα στιβαρό οικοδόμημα με γερά θεμέλια.

Ναι, οι προοδευτικές δυνάμεις πρέπει να αποτελέσουν τον καταλύτη για τη συνεννόηση των πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων, σε μια εποχή που η παγκοσμοιοποίηση πρέπει να δαμαστεί. Πρόκειται για μια αναγκαία εθνική πράξη και η συνεργασία και η ενότητα των προοδευτικών δυνάμεων αποτελεί το εχέγγυο για μια βιώσιμη πορεία, μια πορεία που έχει ανάγκη η χώρα και κατά επέκταση και η Ευρώπη.

Στον πολίτη της Ευρώπης πρέπει ο δημοκρατικός σοσιαλισμός να προσφέρει μια νέα προοπτική πολιτικής. Να διαφυλάξει κατακτήσεις, να ασχοληθεί με το βάθεμα και το πλάτεμα της ολοένα και περισσότερο καχεκτικής μας Δημοκρατίας και να καταστήσουν την ΕΕ «Ευρώπη των πολιτών», που θα καταπολεμά τις ανισότητες, θα υπερασπίζεται τα κοινωνικά και ανθρώπινα δικαιώματα. Προφανώς λοιπόν, μιλάμε και για συνεργασία μεταξύ των λαών και να αποκτήσουν κοινή φωνή για όσα τους ενώνουν, και τους ενώνουν πολλά περισσότερα από όσα πιστεύουν, πως τους χωρίζουν.

Η συνεργασία των προοδευτικών δυνάμεων στη χώρα, αν αυτές υπάρχουν, γιατί στην χώρα μας, όποια δύναμη εδράζεται από το κέντρο και Αριστερά έχει μια τάση να αυτοπροσδιορίζεται και ως προοδευτική, θα πρέπει να σπάσουν το σύστημα που συντηρεί αντιλήψεις, νοοτροπίες και συμπεριφορές συντηρητικές και πελατειακές. Πρόκειται για ένα σύστημα, που διαβρώνει τα πολιτικά χρώματα, εξασθενεί τις ιδεολογίες και ξεθωριάζει αργά αλλά σταθερά τα σύνορα μεταξύ των πολιτικών δυνάμεων. Πρόκειται για ένα σύστημα αμείλικτο, που αλώνει το κράτος, τη διοίκηση, την αυτοδιοίκηση, τους θεσμούς και τη δικαιοσύνη.

Επομένως η συνεργασία αυτών των προοδευτικών δυνάμεων δεν μπορεί να γίνει στο πόδι με όρους απλής αριθμητικής, κάτω από το τραπέζι, πίσω από κλειστές πόρτες.

Θα ήταν εντελώς απατηλό ακόμα και αν οι δυνάμεις της Αριστεράς και της Κεντροαριστεράς κατόρθωναν να φτάσουν το 51% των ψήφων και της κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης, πως ένα τέτοιο ποσοστό θα επαρκούσε για την επιβίωση και την επιτυχία της κυβέρνησης που θα εξέφραζε μια παρόμοια πλειοψηφία.

Δεν υποστηρίζω μονάχα να υπάρξει μια αριστερή εναλλακτική λύση, αλλά μια δημοκρατική εναλλακτική λύση, που θα αποτελέσει μια πολιτική προοπτική της συνεργασίας και της συνεννόησης των λαϊκών δυνάμεων, της Ευρωπαϊκής Ριζοσπαστικής Αριστεράς μέχρι και το προοδευτικό κέντρο, Σοσιαλιστικής έμπνευσης, χωρίς να εξαιρούνται άλλοι δημοκρατικοί πολιτικοί σχηματισμοί.

Οι τολμηρές συγκλίσεις και υπερβάσεις αποτελούν το νέο στοίχημα ενός ΠΑΣΟΚ -ΚΙΝΗΜΑ ΑΛΛΑΓΗΣ, που ιστορικά είχε το ταλέντο και την ιδεολογική πεποίθηση, πως η σύνθεση και η ένωση δυνάμεων ήταν η απαρχή για τη δημιουργία της σοβαρής εναλλακτικής αντιπρότασης απέναντι στη συντήρηση και τον νεοφιλευθερισμό.

Το ΠΑΣΟΚ – ΚΙΝΗΜΑ ΑΛΛΑΓΗΣ με υπερβατικότητα και ρεαλιστικό όραμα θα αποτελέσει τον πυλώνα της δημοκρατικής εναλλακτικής λύσης, που έχει ανάγκη η χώρα. Μια πλατιά συμμαχία των προοδευτικών πολιτών. Μια συμμαχία, που θα αφορά τους πολίτες, τις κινήσεις, τις πρωτοβουλίες και όχι τις λεγόμενες «αριστερές» ηγεσίες.

Δημοσιεύθηκε στην ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ των ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ