Συμπληγάδες. Του Γιώργου Μπουλμπασάκου

Δύσκολα θα διαφωνήσει κανείς από την προοδευτική αντιπολίτευση με τη διαπίστωση ότι η πολιτική αυτής της κυβέρνησης οδηγεί τη χώρα σε άλλη μια περιπέτεια.

Παραδίδει τα πάντα στα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα και τα καρτέλ, εντείνει τις ανισότητες, δημιουργεί μια κοινωνία χαμηλών προσδοκιών, που βολεύεται με κουπόνια, αφήνει ανεξέλεγκτη την ακρίβεια να πλήττει τα νοικοκυριά, διαλύει το Εθνικό Σύστημα Υγείας, εισάγει το μοντέλο της φτηνής εργασίας χωρίς δικαιώματα.

Οι διαφωνίες υπάρχουν στην υπέρβαση αυτής της δυστοπικής κατάστασης.

Υπάρχει η άποψη που περιέγραψε ο Αλέξης Τσίπρας.

Επανίδρυση της δημοκρατικής παράταξης, από ένα μεγάλο πολιτικό Big Bang αναδιάταξης των πολιτικών συσχετισμών. Αντιλαμβάνομαι τις αναλογίες που ενέχει μια τέτοια πρόταση με την ίδρυση του μεγάλου λαϊκού κινήματος του ΠΑΣΟΚ. Ομως υπάρχουν άλλες πολιτικές συνθήκες και άλλα πολιτικά μεγέθη.

Υπάρχει η άποψη ότι κάποιο κόμμα από τον χώρο της προοδευτικής αντιπολίτευσης θα μπορέσει, διαθέτοντας την κρίσιμη πολιτική μάζα, να λειτουργήσει ως εμβρυουλκός εξελίξεων και αλλαγής. Θεωρητικά το ΠΑΣΟΚ-Κίνημα Αλλαγής διαθέτει τα πολιτικά εχέγγυα και τη δυνατότητα αυτή. Αυτό προς το παρόν δεν προκύπτει από τη σημερινή πραγματικότητα και τις δημοσκοπήσεις.

Υπάρχει και η άποψη της προοδευτικής συνεργασίας των υπαρχουσών δυνάμεων στον χώρο της αντιπολίτευσης που έχουν αναφορά στην Κεντροαριστερά.

Σαφώς, τίποτα από όλα αυτά δεν αναιρεί την πολιτική αυτονομία και τίποτα δεν εμποδίζει να αναζητήσουμε συνθέσεις και δημιουργικές υπερβάσεις.

Παραγωγικό και αποτελεσματικότερο είναι να προτάξουμε τις πολιτικές και όχι τις οργανωτικές φόρμες. Πρέπει να μιλήσουμε στις καρδιές των ανθρώπων και ο μόνος τρόπος είναι να επικοινωνήσουμε με τις ανάγκες τους. Με τα πραγματικά προβλήματα των πολλών και να ξαναθέσουμε τις μεγάλες κοινωνικές προτεραιότητες στο προσκήνιο.

Εδώ θεωρώ χρήσιμο να αντλήσουμε διδάγματα από την εμπειρία των εκλογών στον δήμο της Αθήνας, γιατί σαφώς αυτές οι εκλογές είχαν αυξημένο πολιτικό διακύβευμα πέραν του αυτοδιοικητικού.

Είναι ελπιδοφόρο ότι υπήρξαν κοινές κοινοβουλευτικές πρωτοβουλίες και η παρουσία της προοδευτικής αντιπολίτευσης στο «Σεράφειο» για το θέμα της κλιματικής αλλαγής. Μπορούν να ακολουθήσουν και άλλες για τις μεγάλες προκλήσεις που θέτει στο προσκήνιο η κοινωνική αντιπολίτευση. Θεσμοί, κράτος δικαίου, και αυτό που ζούμε αυτές τις μέρες. Παραγωγικό μοντέλο, διαφθορά, αναξιοκρατία.

Φυσικά, η συστράτευση στη λογική εναλλακτικού πολιτικού σχεδίου με προγραμματική συμφωνία και καμία και για κανέναν λόγο συνεργασία με τη Ν.Δ. συγκροτούν το πλαίσιο και τις απαραίτητες προϋποθέσεις.

Κατά την ταπεινή μου γνώμη η ανασύνθεση της Αριστεράς και της μεγάλης Δημοκρατικής Παράταξης απαιτεί το συλλογικό υποκείμενο να είναι δημιούργημα ώσμωσης πολιτικών θέσεων αλλά και προσώπων. Περισσότερο θα πρέπει να μιλάμε για έναν νέο τρόπο άσκησης της πολιτικής με ενεργούς πολίτες και όχι ψηφοφόρους.

Η προγραμματική συμφωνία και ο σεβασμός στις συλλογικές «αποσκευές» που κουβαλάει ο κάθε χώρος είναι προαπαιτούμενα.

Πρέπει να διαβούμε τις Συμπληγάδες.

Το διακύβευμα είναι μεγάλο και η ευθύνη ιστορική.

Δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα των Συντακτών