Ομιλία Γ. Μπουλμπασάκου για τον Σάκη Καράγιωργα σε εκδήλωση του Δήμου Πύργου

Θέλω να ευχαριστήσω τον Δήμο Πύργου για την πρόσκληση να είμαι στην εκδήλωση μνήμης για ένα μεγάλο συμπατριώτη μας. Να είμαι μαζί με τον καθηγητή και Πρόεδρο του ιδρύματος Γιάννη Ψυχάρη, και με τον συμπατριώτη και συνοδοιπόρο του Σάκη Καράγιωργα Νίκο Κωνσταντόπουλο. Έναν πολιτικό που κοσμεί την πολιτική σκηνή της χώρας για πολλά χρόνια. Δεν ξεχνάω ποτέ Πρόεδρε το “Κοιτάξτε μας στα μάτια και ψηφίστε”, το ’96 που κράτησε τον χώρο της Ανανεωτικής Αριστεράς, τον Συνασπισμό όρθιο.

Στα μέσα Ιουλίου δέχτηκα ένα μήνυμα από τον Γιώργο Μαρκόπουλο που με ξάφνιασε ευχάριστα. Είχε βρει από κάποια βιογραφικά στοιχεία, ότι η μάνα του Σάκη Καράγιωργα ήταν από ένα χωριό της Αμαλιάδας και είχε το επώνυμο Μπουλμπασάκου. Με ρώτησε εάν είχα κάποια σχέση. Το όνομα αυτό εξ όσων γνωρίζω, δεν υπάρχει παρά μόνο σε αυτούς που έχουν συγγενική σχέση. Με την ευκαιρία λοιπόν θέλω να τον ευχαριστήσω γιατί μου έδωσε την ευκαιρία για μια προσωπική αναδρομή, σε καθοριστικές για την προσωπική μου διαδρομή στιγμές. Αυτές θυμήθηκα, πριν 3 χρόνια, και ένιωσα την ανάγκη να τις μοιραστώ με φίλους σε κοινή διαδικτυακή θέα.

Ήταν με την ευκαιρία της επετείου του Πολυτεχνείου, που θα σας παρακαλέσω να μου επιτρέψετε να την διαβάσω. Δεν αφορά μόνο τον Σάκη Καράγιωργα αλλά και άλλους συμπατριώτες μας μας που στάθηκαν όρθιοι στα δύσκολα. Καλό είναι να τους θυμόμαστε με κάθε ευκαιρία. Μερικοί είναι και σήμερα μαζί μας και τους ευχαριστώ. Κάποιοι ταξίδεψαν σε άλλους κόσμους, όπως ο Νίκος Σούλης, ο Νίκος ο Τζεφριός και ο Παύλος Αθανασόπουλος.

“Σκαλίζω τα μονοπάτια της μνήμης προσπαθώντας να θυμηθώ την μέρα που σφράγισε την ζωή πολλών ανθρώπων. Ανθρώπων που αψήφησαν τον φόβο και κοίταξαν κατάματα τους στρατοκράτες που κυβερνούσαν. Δεν τους γνώριζα καλά τότε. Μόνο ως μεγαλύτερους, και αυτό λόγω συνύπαρξης μας στο Γυμνάσιο της πόλης μας, της Αμαλιάδας. Κάποιος μας ψιθύρισε ότι αυτοί μαζί με άλλους πολλούς μπήκαν μέσα στο Πολυτεχνείο εκείνες τις μέρες για να διαμαρτυρηθούν για κάτι πράγματα .Τα αιτήματα δεν μου έλεγαν πολλά αρχικά, αλλά το έκαναν και δικοί μας και αυτό έφτανε.Ο Σπύρος, ο Νίκος, η Νατάσσα, ο άλλος Νίκος, και κάποιοι Πυργαίοι. Ο Τζίμης, ο Παύλος, ο Γιάννης που γνώρισα προσωπικά μετά από πολλά χρόνια. Νοιώθαμε μία περηφάνεια που συμπατριώτες μας ήταν εκεί. Εμείς 18αρηδες τότε, χωρίς ιδιαίτερη πολιτική ανάλυση θελήσαμε να είμαστε παρόντες σε εκείνη την γιορτή. Ακούγαμε το κάλεσμα του ραδιοφωνικού σταθμού του Πολυτεχνείου, σε καθημερινή βάση και δίναμε ραντεβού στην πύλη της σχολής. Αυτονόητη η συμμετοχή μας στις μικρές διαδηλώσεις και πορείες και στα πηγαδάκια όπου έμπαιναν οι σπόροι της πολιτικής αντιπαράθεσης και αμφισβήτησης της κατεστημένης τάξης πραγμάτων. Συγχρόνως ζούσαμε με την αγωνία της αντίδρασης των κυβερνητών της εποχής, των χουντικών που τους λέγαμε. Την τελευταία μέρα τα γεγονότα ήταν πυκνά και η ένταση πλέον κτυπούσε κόκκινο. Οι αγωνιώδεις εκκλήσεις ενός από τους εκφωνητές, του Δημήτρη ακόμα και σήμερα μου τρυπάνε το κρανίο. Αδέλφια μας φαντάροι δεν θα χτυπήσετε τα αδέρφια σας τους φοιτητές επαναλάμβανε με μία φωνή που διαπερνούσε τις ψυχές μας και ανέβαζε την αδρεναλίνη στο Θεό. Κάπως έτσι έζησα τις μέρες εκείνου του Νοέμβρη. Μην με ρωτήσετε γιατί τα γράφω τώρα αυτά. Δεν γνωρίζω ακριβώς γιατί. Ίσως γιατί θέλω να έχω κάπου γραμμένα κάποια σημαντικά γεγονότα που είχα βιωματική σχέση και με καθόρισαν πολιτικά. Έτσι θυμάμαι 12χρονος τον Απρίλη του 67, όταν η αστυνομία κτυπούσε την πόρτα του σπιτιού μας και ήθελε να συλλάβει τον πεθαμένο πατέρα μου. Μακρονησιώτης γαρ. Μη ενημέρωση του σχετικού φακέλου προφανώς.

Έτσι θυμάμαι την απολογία στο στρατοδικείο του Σάκη Καράγιωργα που άκουγα πιτσιρικάς από το ραδιόφωνο στο σπίτι του θείου μου. Ήμουν και είμαι περήφανος γιατί είμασταν ξαδέλφια. Θυμάμαι και αυτές τις μέρες του Νοέμβρη του ’73 που μου έδωσαν το πολιτικό μου στίγμα. Τα χρειάζομαι όταν η μνήμη μου αδυνατίσει. Περισσότερο από όλα όμως τα γράφω αυτά, για να τιμήσω μέρες που είναι, κάποιους ανθρώπους που σε σκληρές εποχές περπάτησαν δύσκολα μονοπάτια υπακούοντας στους άγραφους νόμους του χρέους και της ευθύνης”.

Με αυτή την ευκαιρία θέλω να τονίσω, ότι στον πατέρα μου και στην οικογένειά μου οφείλεται η ένταξή μου στην μεγάλη οικογένεια της Αριστεράς, αλλά στον Σάκη Καράγιωργα βρήκα το γιατί και το φωτεινό παράδειγμα. Η απολογία του στο στρατοδικείο που με κάλεσε ο θείος μου να ακούσω, όχι μόνο εμένα αλλά όλη την οικογένεια που μετέδιδε τότε η Ντόιτσε Βέλε,αν δεν απατώμαι, με συγκλόνισε και με καθόρισε. Ήμουν 15 χρονών.

«Κύριοι στρατοδίκαι, εὑρίσκομαι σήμερον ἐνώπιόν σας ὡς κατηγορούμενος διότι διώκομαι ἀπὸ τὴν δικτατορικὴν κυβέρνησιν. Ὁ λόγος τῆς διώξεώς μου εἶναι ἁπλὸς ἀλλὰ οὐσιαστικός. Διώκομαι διότι ὡς πνευματικὸς ἄνθρω­πος ἐθεώρησα ἔθνικον καθῆκον μου ν’ ἀγωνισθῶ διὰ ν’ ἀποκτήση ἐκ νέου ὁ ἑλληνικὸς λαὸς τὸ δικαίωμα ν’ ἀποφασίζη μόνος του καὶ ἐλευθέρως διὰ τὴν μοῖραν του καὶ τὰ πεπρωμένα του.Ξεκίνησε να λέει ο Καράγιωργας.Τελείωσε λέγονταςΤέλος, κύριοι στρατοδίκαι, εἶχα ἕνα προσωπικὸν χρέος ἀπέναντι τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ καὶ τῆς πατρίδος. Αὐτὸς ὁ λαὸς ἔκανεν πολλὰς θυσίας καὶ δαπάνας χάριν ἐμοῦ. Μὲ ἔσπουδασεν εἰς τὰ ἑλληνικὰ πανεπιστήμια, μὲ ἔστειλεν μὲ ὑποτροφίαν δι’ ἀνωτέρας σπουδὰς εἰς τὸ ἐξωτερικόν, μὲ ἔκανεν καθηγητὴν ἀνωτάτης σχολῆς καὶ ἀνώτατον κρατικὸν λειτουργόν. Δι’ ὅλας αὐτὰς τὰς θυσίας τί ζητεῖ ὡς ἀντάλλαγμα ἀπὸ ἐμὲ ὁ ἑλληνικὸς λαὸς καὶ ἡ πατρίς; Τί ζητεῖ ἀπὸ ὅλους τοὺς πνευματικοὺς ἀνθρώπους; Δύο μόνον πράγματα. Νὰ προσφέρουν τὰς ἐπιστημονικάς των ὑπηρεσίας καὶ νὰ εἶναι οἱ θεματοφύλακες τῶν ἠθικῶν καὶ πνευματικῶν ἀξιῶν τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ. Εἶχα ὑποχρέωσιν, ἑπομένως, κύριοι στρατοδίκαι, νὰ ἐξοφλήσω αὐτὸ τὸ μεγάλο χρέος μου, ἀκόμη καὶ ἐὰν παρίστατο ἀνάγκη νὰ δώσω καὶ τὴν ζωήν μου.»

Γνωρίζουμε ότι η σχέση πολιτικής και ηθικής, είναι διαλεκτική σχέση αλληλεπίδρασης και αμοιβαίας εξάρτησης.Ο Σάκης Καράγιωργας συμβολίζει το άλλο πολιτικό ήθος, με την άρρηκτη διαλεκτική ενότητα πολιτικής και ηθικής. Είναι αυτό που λέει ο ποιητής της πιο όμορφης ουτοπίας, Τάσος Λειβαδίτης:

“Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος θα πρέπει να μπορείς να πεθάνεις ένα οποιοδήποτε πρωινό. Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος δεν θα πάψεις ούτε στιγμή να αγωνίζεσαι για την ειρήνη και για το δίκαιο”.

Δεν είναι κατά συνέπεια η μακρινή συγγένεια ο δεσμός μου με τον Σάκη Καράγιωργα. Είναι ο δρόμος που διάλεξα, είναι το παράδειγμα ζωής στην προσπάθεια μου να γίνω άνθρωπος. Αν κάτι κατάφερα, αυτό το χρωστάω στον Σάκη Καράγιωργα.