Για μια Δημοκρατία που θα ανασαίνει μέσα στο Λαό. Του Θανάση Μυλιόρδου

24 Ιουλίου 1974 είναι η μέρα που επέστρεψε η Δημοκρατία. Όχι σαν δώρο, αλλά σαν αποτέλεσμα αγώνων, αίματος, εξορίας και αντίστασης. Ήταν μια υπόσχεση. Ότι ποτέ ξανά δεν θα κυβερνά ο φόβος. Ότι ποτέ ξανά ο λαός δεν θα είναι σιωπηλός.

Αλλά σήμερα, μισό αιώνα μετά, ποια είναι αυτή η Δημοκρατία που τιμάμε;

Μια Δημοκρατία που καταγράφει δημοσιογράφους και πολιτικούς. Που στέλνει τα ΜΑΤ σε φοιτητές και νομοθετεί με copy-paste από το γραφείο του πρωθυπουργού. Μια Δημοκρατία που καίει το Μάτι, πνίγει τη Θεσσαλία, θάβει ανθρώπους στα Τέμπη, χωρίς να λογοδοτεί κανείς.

Αυτό δεν είναι οπισθοδρόμηση. Είναι κανονικότητα – και αυτό είναι το πιο επικίνδυνο απ’ όλα.

Δημοκρατία χωρίς κοινωνική δικαιοσύνη δεν υπάρχει. Δημοκρατία που δεν προστατεύει τον αδύναμο, δεν είναι Δημοκρατία. Και Δημοκρατία που δεν αντέχει την αλήθεια, είναι Δημοκρατία- βιτρίνα.

Αυτό το πολίτευμα που χτίζει η Νέα Δημοκρατία δεν είναι νέο, είναι πολύ παλιό. Είναι το πολίτευμα της επιτήρησης, της αδιαφάνειας, του “δεν φταίει κανείς”. Είναι η Δημοκρατία του leasing – νοικιασμένη από συμφέροντα, απρόσιτη στον λαό.

Και αναρωτιέμαι: Εμείς, που σήμερα καταθέτουμε στεφάνια και μιλάμε για «καθήκον», έχουμε το θάρρος να δούμε κατάματα την αλήθεια; Ή μήπως τιμάμε το 1974 με τη σιωπή του 2024;

Η Αριστερά, αν θέλει να είναι χρήσιμη όχι “υπεύθυνη” με την έννοια της υποταγής, αλλά επικίνδυνη για την εξουσία της παρακμής, οφείλει να πει τα πράγματα με το όνομά τους.

Δεν χρειαζόμαστε άλλες επετειακές ομιλίες. Χρειαζόμαστε πολιτική σύγκρουση. Χρειαζόμαστε λαϊκή συμμετοχή. Χρειαζόμαστε Δημοκρατία που να φοβίζει τους ισχυρούς – όχι να χειροκροτεί τους αυτουργούς.

Η 24η Ιουλίου δεν είναι απλώς μια μέρα μνήμης. Είναι μια μέρα αυτοκριτικής. Είναι μια μέρα υπενθύμισης. Ότι η Δημοκρατία, αν δεν την υπερασπιστείς, σου τη παίρνουν πίσω, κομμάτι-κομμάτι.

Και εμείς, δεν γεννηθήκαμε για να χειροκροτάμε την παρακμή. Γεννηθήκαμε για να τη σταματάμε.

Η Δημοκρατία δεν κινδυνεύει από εχθρούς με στολές, αλλά από κυβερνήσεις με χαμόγελο και σκοτεινή ατζέντα. Από τεχνοκράτες χωρίς ψυχή. Από “εκσυγχρονιστές” χωρίς πατρίδα.

Δεν τιμάς τη Δημοκρατία όταν στέκεσαι αμίλητος μπροστά στην αδικία. Δεν την υπερασπίζεσαι με λόγια στρογγυλεμένα, αλλά με πράξεις ριζικές.

Η νέα δεξιά, αυτή που φοράει κοστούμι και κρατάει μικρόφωνο αντί για μαστίγιο,

απαξιώνει την ελευθερία, εξευτελίζει τη δικαιοσύνη, πουλάει τον δημόσιο πλούτο σαν να ’ναι δικό της βιός.

Φτάνει πια

Εμείς δεν γεννηθήκαμε για να γίνουμε διαχειριστές μιας σάπιας ισορροπίας. Εμείς υπάρχουμε για να γκρεμίσουμε καθεστώτα. Για να φτιάξουμε μια Ελλάδα που δε θα ζητά, θα απαιτεί.

Τώρα, όχι αύριο. Στους δρόμους, στα συνδικάτα, στις κάλπες, στις ψυχές των ανθρώπων.

Ήρθε η ώρα η ιστορία να ξαναμιλήσει.

Με λόγια καθαρά. Με πράξεις τολμηρές. Με ένα κίνημα που δεν ικετεύει, αλλά χτίζει το μέλλον.

Γιατί η Ελλάδα ανήκει σε αυτούς που δεν συμβιβάζονται. Ανήκει στον λαό της.

Και για μια Δημοκρατία που θα ανασαίνει μέσα στο Λαό.

Δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα των Συντακτών