Ισραήλ- Παλαιστίνη, δυο λαοί που ξέχασαν να συμβιώνουν!! Του Δημήτρη Οικονομίδη
«Η αλήθεια είναι ένα φρούτο που μπορούμε να το κόψουμε
μόνο όταν είναι πολύ ώριμο». Βολταίρος
Οι φρικιαστικές εικόνες από την τρομοκρατική επίθεση της Χαμάς στο Νότιο Ισραήλ, επισκιάστηκαν από τις τραγικές εικόνες των εκρήξεων και βομβαρδισμών στη Λωρίδα της Γάζας.
Ενώ η οδύνη και ο αποτροπιασμός από την τραγικότητα του αποτελέσματος, είναι τα μόνα συναισθήματα που θα έπρεπε να μας κατακλύζουν, παρατηρείται στη χώρα μας (και όχι μόνο) ένας έρπων οπαδικός φανατισμός με την επιλογή παράταξης.
Και φανατισμός είναι ο σίγουρος δρόμος να ξεχάσεις τον σκοπό και να επιδοθείς σε υπερβάλλουσα προσπάθεια απόδοσης ευθυνών, χωρίς μάλιστα τη γνώση των πραγματικών γεγονότων και μιας πιθανά άβολης αλήθειας.
Μία ιστορική αναδρομή θα βοηθούσε να αντιληφθούμε, όσο πιο αντικειμενικά γίνεται την πραγματικότητα πίσω από τα γεγονότα.
Ιστορική αλήθεια 1.
Περί το 1500 π.Χ στην ευρύτερη περιοχή που βρίσκονται τώρα Ισραήλ και Παλαιστίνη και την ονόμαζαν Ρετζένου οι Αιγύπτιοι και Χαναάν οι Εβραίοι, δεν κατοικούσαν ούτε Άραβες, ούτε Εβραίοι. Εκείνη την εποχή, μεταναστευτικά φύλα από την Κρήτη, που ονόμαζαν οι Έλληνες «Πελασγούς», οι Εβραίοι «Φιλισταίους» και οι Αιγύπτιοι «Πέλεσετ» κατέλαβαν, εγκαταστάθηκαν και αφομοίωσαν κράτη – πόλεις, λαούς που μεσουρανούσαν στην περιοχή. Αργότερα, περίπου το 1200 πΧ καταγράφεται και η Έξοδος των Εβραίων μαζί με κάποια Αραβικά φύλα, από την Αίγυπτο με προορισμό την περιοχή. Από την ονομασία «Πέλεσετ» των Αιγυπτίων προήλθε και το όνομα «Παλαιστίνη» με το οποίο χαρακτήριζαν γεωγραφικά όλη την περιοχή, Έλληνες και Ρωμαίοι. Οι κάτοικοι της, Εβραίοι και Άραβες, Σημιτικοί λαοί και οι δύο ονομάζονταν «Παλαιστίνιοι», συμβίωναν για αιώνες λόγω και της απουσίας εθνικών διακρίσεων.
Ιστορική αλήθεια 2.
Με την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ το 1948, δεν καταλύθηκε κανένα κράτος. Έως τότε δεν είχε υπάρξει ποτέ κανένα κράτος, ούτε της Παλαιστίνης, ούτε βεβαίως και του Ισραήλ. Όλη η περιοχή ανήκε πρώτα στους Οθωμανούς και έπειτα στους Άγγλους, διοικείτο χωρίς ενιαία δομή από τοπικούς κυβερνήτες. Οι Άγγλοι το 1920 τεμάχισαν την περιοχή σε Ανατολική και Δυτική με τις ονομασίες «Ιορδανία» και «Παλαιστίνη».
Οι Εβραίοι, με την πάροδο των χρόνων, για την αποφυγή διωγμών, μετανάστευσαν μαζικά στην Ευρώπη και η περιοχή κατέληξε να κατοικείται μόνο από Αραβικό πληθυσμό, με την προσθήκη και άλλων ομόφυλων που ήρθαν από άλλες περιοχές. Έτσι σιγά – σιγά το «Παλαιστίνιος» άρχισε να αναφέρεται μόνο σε Άραβες.
Οι Παλαιστίνιοι έχουν δίκιο που λένε ότι αυτοί κατοικούσαν στην περιοχή, αλλά και οι Εβραίοι επίσης ιστορικά συμβίωναν στην ίδια περιοχή. Το «δίκιο» του ο καθένας το διεκδικεί από τη χρονική αφετηρία που ορίζει.
Ιστορική αλήθεια 3.
Οι Εβραίοι δεν γύρισαν μαζικά, δεν έσφαξαν και δεν εξεδίωξαν κανένα Παλαιστίνιο. Από τα μέσα του 19ου αιώνα αρχίζει μια σταδιακή επιστροφή Εβραίων στην περιοχή. Με την άνθιση του σύγχρονου Σιωνισμού περί το 1880 και το όνειρο των περιπλανώμενων Εβραίων να ιδρύσουν δικό τους κράτος, τα κύματα αυξήθηκαν.
Η επιστροφή έγινε μαζικότερη μετά το Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο μέχρι το 1939 και τους διωγμούς από τους Γερμανούς. Η Παλαιστίνη ήταν γι αυτούς Τόπος Ιερός και το μέρος που συνέδεε το Ιστορικό παρελθόν τους.
Η γεωργία και η κτηνοτροφία ήταν η κύρια ασχολία των Αράβων και των ήδη εκεί Εβραίων. Η οικονομική δύναμη των νέων κυμάτων και η βοήθεια από τους διεθνείς Εβραϊκούς οργανισμούς, αλλοίωσαν την κοινωνική συνοχή και έτσι αποκτήθηκαν σημαντικά πλεονεκτήματα έναντι του Αραβικού πληθυσμού.
Ιστορική αλήθεια 4.
Μέχρι την ίδρυση του Κράτους του Ισραήλ το 1948, οι συγκρούσεις μεταξύ Αράβων και Εβραίων ήταν μεμονωμένες και ποτέ δεν υπήρξαν σφαγές Αράβων από Εβραίους. Οι μεγάλες συγκρούσεις και σφαγές Αράβων, οφείλονταν κύρια στον αγώνα τους κατά της Βρετανικής αποικιοκρατίας, αλλά και στις μεταξύ των φυλών τους διαμάχες, Άραβες Φαλαχίν – με Άραβες Βεδουίνους. Σε πολλές δε περιπτώσεις, Εβραίοι είχαν συνδράμει στον αγώνα κατά των Βρετανών.
Ιστορική αλήθεια 5.
Έκανε λάθη το Ισραήλ; Βεβαίως και έκανε, μεγάλα και με τραγικά αποτελέσματα. Τα λάθη όμως αυτά δεν σχετίζονται με την ίδρυση του κράτους, αλλά με τον τρόπο που συμπεριφέρθηκαν στον Αραβικό πληθυσμό. Έδιωξαν, εξόρισαν, άσκησαν σκληρή πολλές φορές βία.
Σημαντικό στοιχείο στην ανάγνωση των γεγονότων, η πρόταση των Ηνωμένων Εθνών το 1947 για ίδρυση στην περιοχή δύο κρατών. Οι Άραβες αρνήθηκαν, το Ισραήλ δέχτηκε και προχώρησε στην ίδρυση του δικού του κράτους. Αν είχε γίνει αποδεκτό και από τους δυο λαούς, θα είχαν ιδρυθεί δύο κράτη και θα είχαν αποφευχθεί πολλές συγκρούσεις και αιματοχυσίες.
Την επομένη της ίδρυσης του Κράτους του Ισραήλ το 1948, 7 Αραβικά κράτη (Αίγυπτος – Λίβανος – Συρία – Ιράκ – Ιορδανία – Σαουδική Αραβία – Υεμένη) συνασπίστηκαν και επιτέθηκαν στο Ισραήλ με βαριές εκατέρωθεν απώλειες και τελικά τη νίκη του Ισραήλ.
Συμπερασματικά και οι δύο λαοί έχουν δίκιο και οι δύο λαοί έχουν άδικο.
Το λάθος των Αράβων είναι ότι δεν δέχτηκαν την ύπαρξη δύο κρατών, το λάθος των Εβραίων ότι αντιμετώπισαν σκληρά τους Άραβες κατοίκους και εξεδίωξαν πολλούς των εστιών τους. Το λάθος και των δύο λαών, ότι ενώ ζούσαν και συμβίωναν αρμονικά επί αιώνες στην περιοχή, επένδυσαν στις διαφορές τους και τη βίαιη επίλυσή τους.
Ιστορική αλήθεια 6.
Κάθε διαμάχη που γίνεται στην περιοχή, δεν είναι πάντα μεταξύ Ισραηλινών και Αράβων. Πολλές συγκρούσεις έχουν προκληθεί από την προαιώνια αντιπαλότητα Σιιτών – Σουνιτών, των δύο βασικών κλάδων του Μουσουλμανισμού.
Μία άλλη άβολη πραγματικότητα, είναι η απροθυμία των Αραβικών κρατών της περιοχής, να δεχτούν στα εδάφη τους την εγκατάσταση Παλαιστινίων. Παλαιότερα, κατά τις διώξεις των Παλαιστινίων από τους Ισραηλινούς, ο Λίβανος έκλεισε τα σύνορά του και όσοι πέρασαν υπέστησαν διωγμούς. Επίσης, αν κατακρίνουμε τον αποκλεισμό της Γάζας από το Ισραήλ, τι θα πρέπει να κάνουμε για τα ερμητικά κλειστά σύνορα Αιγύπτου και Ιορδανίας;
Η πλειοψηφία των Αραβικών κρατών, έχει επιλέξει για τους Παλαιστίνιους την τακτική του «μακριά κι αγαπημένοι» κι ενώ τους χρησιμοποιεί για πίεση στο Ισραήλ, τους αφήνει έρμαιο φανατικών και τρομοκρατών. Αίγυπτος και Ιορδανία έχουν σύμφωνο ειρήνης με το Ισραήλ. Τα Αραβικά Εμιράτα και το κέντρο του μουσουλμανισμού Σαουδική Αραβία, για πολιτικούς και οικονομικούς λόγους ήταν έτοιμοι κι αυτοί να συνεργαστούν και να υπογράψουν ειρηνευτικό σχέδιο.
Συνοψίζοντας.
Από τη μια, υπάρχει ένας λαός καταπονημένος ψυχικά και σωματικά, στριμωγμένος σε μια μικρή λωρίδα γης, τη Γάζα, ανεπιθύμητος και από ομόθρησκους του, που αναζητά τη δική του πατρίδα. Θεωρείται και διώκεται από το Ισραήλ σαν εχθρός και παράλληλα εκβιάζεται από τους τρομοκράτες της Χαμάς. Με την ανάληψη δε της εξουσίας από την Χαμάς το 2007, έχει ανασταλεί και κάθε δημοκρατική διαδικασία. Τεράστιες επιχορηγήσεις από ΗΠΑ και Ευρωπαϊκή Ένωση αντί να διατίθενται για να βελτιώνουν τις συνθήκες διαβίωσης, υγείας, σίτισης, υποδομών, κατόπιν πιέσεων της Χαμάς, καταλήγουν στην αγορά οπλισμού για τις επιθέσεις της κατά του Ισραήλ.
Από την άλλη, υπάρχει ένα οργανωμένο κράτος, το Ισραήλ, το οποίο δεν έχει καμία σχέση με αυτό προ 50 ή 30 ετών. Έχει πολλές δεκαετίες να προβεί σε επεκτατικές ή επιθετικές ενέργειες και έχει μετατραπεί σε καθαρά αμυντικό κράτος. Στρατιωτικό μεν αλλά αμυντικό. Σε αυτό συμβάλλει ότι περικλείεται από ένα Αραβικό τόξο των 380.000.000 κατοίκων. Ένα κράτος που λειτουργεί δημοκρατικά και γίνονται εκλογές σε τακτικά διαστήματα. Έχει πια μουσουλμάνους σε θέσεις της διοίκησης και στο κοινοβούλιο, ακόμη και γυναίκες παρά την αντίθεση των εκεί μουσουλμανικών συλλόγων. Έχει καθιερώσει την υποχρεωτική εκπαίδευση σε άνδρες και γυναίκες και στα 9.500.000 του πληθυσμού του, τα 2.000.000 είναι Αραβικής προέλευσης.
Οι Παλαιστίνιοι έχουν περάσει πολλά και δεν μπορούν να ξεχάσουν εύκολα τις βιαιότητες που υπέστησαν. Όπως και οι Ισραηλινοί βεβαίως, δικαιούνται να έχουν τη δική τους πατρίδα. Δύο λαοί καταδικασμένοι να ζουν σαν γείτονες, είναι άδικο να σκοτώνονται για λόγους θρησκευτικού και εθνικιστικού μίσους και να μην επενδύουν στην συνύπαρξη. Ο αποτροπιασμός από τα εγκλήματα της Χαμάς και οι ζοφερές εικόνες από τη Γάζα, ας γίνουν μνήμες αποτρεπτικές σε ένα δρόμο για συνεννόηση. Η συνεχής διαμάχη οδηγεί στην επικράτηση των ακραίων και στις δύο πλευρές.
Τέλος, η αρχή της αναλογικότητας, όσο αδόκιμη κι αν είναι η επίκληση, μπορεί να αφορά μόνο τους δύο λαούς. Η Χαμάς για κανένα λόγο δεν μπορεί να μπει στην εξίσωση, με τις φρικαλεότητες που διαπράττει, έχει καταταχθεί οριστικά στον χάρτη της τρομοκρατίας.
Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Πατρίς Ηλείας
