Ισραήλ, Παλαιστίνη, Ελλάδα. Του Δημήτρη Μπατζελή
Στις 7 Νοεμβρίου 1938 ένας 17χρονος Γερμανός εβραϊκής καταγωγής που σπούδαζε στο Παρίσι, ονόματι Herschel Grynszpan, πήγε στο εκεί Γερμανικό Προξενείο και ζήτησε να δει τον πρόξενο. Οταν του είπαν ότι δεν ήταν διαθέσιμος δέχτηκε να δει κάποιο κατώτερο διπλωματικό υπάλληλο. Οταν εμφανίστηκε ο υπάλληλος Ernst vom Rath, ο Grynszpan τράβηξε το πιστόλι του και τον εκτέλεσε.
Πάραυτα η κυβέρνηση των ναζί εκμεταλλεύτηκε το γεγονός και προεξάρχοντος του Γκέμπελς, κατηγόρησε συνολικά την Εβραϊκή κοινότητα της Γερμανίας. Δύο μέρες μετά εξαπολύθηκε ένα ανηλεές πογκρόμ εναντίον της που έμεινε στην Ιστορία ως η Νύχτα των Κρυστάλλων. Η πράξη του Grynszpan δεν ήταν αδικαιολόγητη. Ηταν αποτέλεσμα των διώξεων που υφίσταντο οι Εβραίοι της Γερμανίας, της οικογενείας του συμπεριλαμβανομένης.
Οταν η Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου εξαπέλυσε τη δολοφονική της επίθεση, όλοι έσπευσαν να την καταγγείλουν, σχεδόν κανείς όμως δεν προσπάθησε να μιλήσει για την αιτία πίσω απ’ αυτήν. Τα εβδομήντα χρόνια ανηλεών διώξεων των Παλαιστινίων, την αρπαγή της γης τους και του εγκλεισμού τους σε στρατόπεδα προσφύγων και θύλακες-φυλακές όπως της Λωρίδας της Γάζας. Ετσι σήμερα το Ισραήλ, κατ’ εφαρμογή της αρχής της συλλογικής ευθύνης, ισοπεδώνει τη Γάζα. Κατά τον πρέσβη του στον ΟΗΕ Gilad Erdan: «Ουδεμία ανθρωπιστική κρίση υπάρχει στη Λωρίδα της Γάζας σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο». Ηταν ο ίδιος που ζήτησε την παραίτηση του Γ.Γ. του ΟΗΕ επειδή αυτός τόλμησε να μιλήσει για τις συνθήκες ζωής των Παλαιστινίων τα τελευταία εβδομήντα πέντε χρόνια!
Το πολιτικό προσωπικό της Δύσης, στο μεγαλύτερο μέρος του, με επικεφαλής τις ΗΠΑ, όπως και τα αντίστοιχα ΜΜΕ έσπευσαν να σταθούν ολόψυχα στο πλευρό του Ισραήλ και να δικαιολογήσουν την αντίδρασή του. Οι λόγοι γι’ αυτό είναι διττοί: Αφ’ ενός το Ισραήλ αποτελεί, όπως έλεγε ο Ανδρέας Παπανδρέου, στην περιοχή της Μέσης Ανατολής προπύργιο εκπροσώπησης των γεωπολιτικών συμφερόντων των ΗΠΑ και μερικών άλλων μεγάλων δυτικών χωρών.
Αφ’ ετέρου το Ισραήλ έχει στήσει ένα ισχυρότατο δίκτυο προπαγάνδας όπου ποινικοποιείται οποιαδήποτε κριτική εναντίον του. Κύρια κατηγορία εναντίον αυτών το στίγμα του αντισημιτισμού, το οποίο ταυτίζουν με τον αντισιωνισμό. Δεν έχουμε μόνο δεξιό αντισημιτισμό (άρνηση Ολοκαυτώματος κ.λπ.), αλλά και αριστερό αντισημιτισμό, ηπιότερο μεν, αλλά εξίσου καταδικαστέο (Τριαντάφυλλος Καρατράντος, «Αντισημιτισμός: Στερεότυπα και μύθοι», εκδ. ΕΛΙΑΜΕΠ). Πανταχόθεν κυκλωμένοι. Ο,τι και να πούμε θα στιγματισθούμε ως αντισημίτες. Δηλαδή ρατσιστές.
Ειδικότερα στις ΗΠΑ, η χειραγώγηση της κοινής γνώμης και της εξωτερικής της πολιτικής από το ισραηλινό – εβραϊκό λόμπι είναι ολοκληρωτική (John Mearsheimer – Stephen Walt, «Το ισραηλινό λόμπι και η πολιτική των ΗΠΑ», εκδ. Θύραθεν). Ο Τζέρεμι Κόρμπιν ανετράπη από την προεδρία του Εργατικού Κόμματος ώς την τελική του διαγραφή με την κατηγορία του αντισημιτισμού, ενώ δεν έκανε τίποτα παραπάνω από το να υποστηρίζει τα δικαιώματα των Παλαιστινίων.
Η Ελλάδα έχει ιστορικούς δεσμούς με τον αραβικό κόσμο. Ο ελληνικός λαός, που έχει υποστεί κατατρεγμούς και ξένες κατοχές, έχει ιδιαίτερη ευαισθησία για τη δραματική ζωή των Παλαιστινίων χωρίς την ίδια στιγμή να ξεχνά και τον ανείπωτο πόνο των κατατρεγμένων Εβραίων, ειδικότερα στην περίοδο του Ολοκαυτώματος. Η ελληνική κυβέρνηση συντάχθηκε τυφλά με το μέρος του Ισραήλ και ειδικότερα με τον ολετήρα Νετανιάχου. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης στην αρχική του δήλωση δεν ανέφερε καν τις λέξεις Παλαιστίνιοι – Παλαιστίνη. Ο υπουργός Άμυνας (ο Έλληνας Ταλεϊράνδος – τρομάρα του!) έψεξε χώρες της Ε.Ε. επειδή δεν συντάχθηκαν με το μέρος του Ισραήλ χωρίς καμία επιφύλαξη!
Ως ένα βαθμό μπορεί να γίνει κατανοητή η επίσημη στάση λόγω των συμμαχικών σχέσεων, που αφορούν θέματα της περιοχής μας, τα οποία έχουν αναπτυχθεί μεταξύ Ελλάδος και Ισραήλ. Αυτή η φανατική μονόπλευρη στάση σε ευθεία γραμμή με το Ισραήλ και τις ΗΠΑ ζημιώνει δραστικά τις σχέσεις μας με τους αραβικούς λαούς, αλλά ακόμη περισσότερο δεν βλέπει το προφανές: ότι και αν ακόμη είναι επιτυχής η εξολοθρευτική επιχείρηση του Ισραήλ στη Γάζα δεν θα πετύχει τίποτα περισσότερο από πόνο και καταστροφή. Χωρίς σοβαρές πολιτικές συνομιλίες, χωρίς σοβαρή σκέψη ότι το Ισραήλ ποτέ δεν θα είναι ασφαλές όσο οι Παλαιστίνιοι είναι υπό κατοχή, όσο το ισραηλινό πολιτικό και στρατιωτικό κατεστημένο υπονομεύει τη δημιουργία βιώσιμου παλαιστινιακού κράτους, τόσο θα συνεχίζεται η σύρραξη, το αδιέξοδο και η αστάθεια στην περιοχή μας.
Τα ελληνικά ΜΜΕ στην πλειονότητά τους ακολούθησαν τυφλά την κυβερνητική στάση. Πολλές φορές είναι δύσκολο να διακρίνεις αν πρόκειται για δημοσιογραφικό ρεπορτάζ ή ανακοινώσεις του γραφείου Τύπου της ισραηλινής πρεσβείας. Ακόμη χειρότερο, όμως, σε κάποια αρθρογραφία είναι δύσκολα υποκρυπτόμενη μία περιφρονητική, ιδεολογικού χαρακτήρα στάση ενός αλαζονικού φιλελευθερισμού: από τη μια μεριά οι «πολιτισμένοι», από την άλλη οι «βάρβαροι» (Ηλ. Κανέλλης «Στόχος, η παγκόσμια τάξη» ΝΕΑ 19.10.2023). Ακόμη και έντονες διαμαρτυρίες, γιατί το BBC τηρεί ισορροπημένη στάση και δεν συντάσσεται ολόψυχα με τον Νετανιάχου (Ελ. Βλαστού, «Ελευθερία και Ευγνωμοσύνη», Καθημερινή 29.10.2023)! Ο αείμνηστος Χαρίλαος Φλωράκης έλεγε: «Όταν κατουράμε στη θάλασσα, το βρίσκουμε στο αλάτι».
Αναδημοσίευση από efsyn.gr
