Το γενναίο rebuilt του δημοκρατικού σοσιαλισμού. Του ΘΑΝΑΣΗ ΜΥΛΙΟΡΔΟΥ*

Η άβουλη, ή μάλλον η ανήμπορη πανευρωπαϊκά σοσιαλδημοκρατία έχει τεράστιο μερίδιο στην ολομέτωπη επίθεση του νεοφιλελευθερισμού. Η ήττα της σοσιαλδημοκρατίας δεν ήταν, ότι παρέδωσε τα ηνία της στον νεοφιλελυεθρισμό. Η ήττα της σοσιαλδημοκρατίας ήταν ότι προσπάθησε να γίνει αρεστή στην κοινωνία υιοθετώντας νεοφιλελεύθερες πολιτικές. Πρωτοστάτης αυτού του επιχειρήματος ήταν ο Μπλερ, που η πολιτική του είχε έντονα στοιχεία Θατσερισμού, και γενικότερα αρκετές σοσιαλοδημοκρατικές κυβερνήσεις είχαν έντονα στοιχεία νεοφιλελευθερισμού από το 1990 και μετά.

Κάπου εκεί, ο κόσμος μετατοπίστηκε δεξιότερα. Η μετατόπιση αυτή ήταν τόσο ύπουλη, καθώς κατέστησε τον νεοφιλελευθερισμό ως το μόνο λογικό τρόπο άσκησης της εξουσίας. Οι νεοφιλελεύθερές πολιτικές ήρθαν στο προσκήνιο και οι ανισότητες μεγάλωναν και η φτωχοποίηση των λαών ήταν ένα φυσικό επακόλουθο. Γιατί όμως οι ανισότητες αυξάνονταν; Οι μεγάλες ανισότητες προέρχονται από τη συγκέντρωση του πλούτου και συνακόλουθα της εξουσίας σε χέρια λίγων. Και το οξύμωρο ποιο είναι; Ο κόσμος διαθέτει τον μεγαλύτερο πλούτο που υπήρξε ιστορικά, αλλά και τα περισσότερα μέσα, επιστημονικά και τεχνολογικά, για την αντιμετώπιση των προβλημάτων του. Σε τέτοιες περιπτώσεις, όπως μας έχει διδάξει η ιστορία, το τέρας του φασισμού περιμένει στη γωνία. Περιμένει στη γωνία διανέμοντας μίσος, μισαλλοδοξία, ξενοφοβία και όλα αυτά υπό ενός συνεχούς προπαγανδιστικού λαϊκισμού.

Γαλλία, Ελλάδα, Ουγγαρία, και πολλές άλλες χώρες φιλοξένησαν ή και φιλοξενούν ακόμα ακραίες φωνές. Στη Γαλλία, μάλιστα, η Λεπέν διεκδικούσε μέχρι πρότινος την προεδρία της χώρα, στην Ουγγαρία, ο Ορμπάν έχει χτίσει μια αυτοκρατορία, και στην Ελλάδα, η εγκληματική οργάνωση της χρυσής αυγής μπορεί να βρίσκεται στη φυλακή αλλά «παραμάγαζα» της συνεχίζουν να λειτουργούν και να διεκδικούν είσοδο στη βουλή.

Η δημοκρατία νοσεί και νοσεί γιατί ο δημοκρατικός σοσιαλισμός έχει πάψει να ηγείται και να παράγει πολιτικό λόγο. Η δημοκρατία νοσεί και νοσεί γιατί ο δημοκρατικός σοσιαλισμός έχει πάψει να συγκρούεται με την ολιγαρχία των συμφερόντων και δεν επιζητά να σπάσει αυγά μέσω ενός μεταρρυθμιστικού προγράμματος, που δεν θα έχει προγράμματα Θεσσαλονίκης ή βαρύγδουπες πολιτικές δηλώσεις και “Ζάππεια”. Έχει αδρανοποιηθεί και έχει καταλήξει να είναι αρκετά συντηρητικός. Βασικά, είναι τόσο άβουλος, που αγγίζει τα όρια του κονσερβατισμού, μια φιλοσοφία και μια στάση ζωής, που έχει υιοθετήσει και γενικότερα η Ε.Ε.

Τα προβλήματα μπόλικα και απαιτούν τολμηρές παρεμβάσεις, τόσο σε εθνικό όσο και σε ευρωπαικό επίπεδο. Ο δημοκρατικός σοσιαλισμός οφείλει να αφουγκραστεί την κοινωνία και να κάνει τον σοσιαλισμό πράξη. Η ισότητα, η ισηγορία, η δικαιοσύνη και η αξιοπρέπεια παραμένουν οι αξίες και τα υλικά στα οποία πρέπει να δομηθεί μια κοινωνία ανθρωπιάς. Το παγκόσμιο περιβάλλον θέτει ένα πολυσύνθετο πλαίσιο, για αυτό το λόγο απαιτείται όραμα και σχέδιο με πρόσημο δημοκρατικό και προοδευτικό, ώστε να επέλθει το άλμα και το εθνικό μας rebuilt.

Ναι, αναμφισβήτητα, είναι μια πρόκληση υπαρξιακού τύπου, που ταλανίζει την Ευρώπη και τη χώρα μας. Γενναίες αποφάσεις και επίκεντρο ο άνθρωπος. Πρέπει να αντισταθούμε και να μη δεχτούμε άκριτα το περιθώριο, αλλά το διαρκή αγώνα και τη σύγκρουση ώστε να είμαστε εμείς, που θα καθορίσουμε τη μοίρα μας. Ο δρόμος ανηφορικός, αλλά δεν έχει γυρισμό.

*Ο Θανάσης Μυλιόρδος είναι υποψήφιος διδάκτωρ στο Πάντειον Πανεπιστήμιο