Περί συμπεριφορών της εκκλησιαστικής ιεραρχίας. Του ΚΩΣΤΑ ΚΑΡΑΚΩΤΙΑ

Η ανοχή στις απαράδεκτες συμπεριφορές της εκκλησιαστικής ιεραρχίας , εκτός από κάποιες ιδεολογικές/θρησκευτικές ταυτίσεις μέρους του πολιτικού συστήματος με αυτήν , οφείλεται σε υπερεκτίμηση του βάρους και της σημασίας της εκκλησίας συνολικά στην ελληνική κοινωνία . Άλλωστε η προσέλευση του κόσμου στις εκκλησίες , όχι μόνο των Φώτων αλλά και τις άλλες μεγάλες γιορτές, ήταν πάρα πολύ μικρή που σημαίνει ότι επικράτησε συντριπτικά η κοινή λογική και ο λόγος της επιστήμης. Ο εκκλησιαστικός μηχανισμός κλεισμένος αυτιστικά σε ένα φαντασιακό μεσαιωνικό μεγαλείο αδυνατεί να συντονιστεί με την σύγχρονη εποχή και τις πολλές ανάγκες της . Η ελληνική εκκλησία εγκαταστημένη στην αγκαλιά και στην προστασία του κράτους , ως μια ακόμα δημόσια υπηρεσία του , αδυνατεί να αντιληφθεί τις αλλαγές που επέρχονται στον ευρύτερο κόσμο αλλά και στην εγχώρια κοινωνία. Ο χριστιανισμός πρέπει να βρεί την θέση του σε αυτόν τον νέο κόσμο .Ο χριστιανισμός όμως είναι κάτι πολύ περισσότερο από τα χρυσοποίκιλτα τελετουργικά και τις πομπώδεις αλλά κενές ρητορείες. Κάποιοι ελάχιστοι ιεράρχες και κληρικοί προσπαθούν αλλά μάλλον μάταια .

Όσον αφορά το λεγόμενο πολιτικό κόστος να σημειωθεί ότι στην εγχώρια κοινωνία υπάρχει κυρίως μια εθιμική “λαϊκή ” πίστη . Υπάρχει όμως και ένας ιστορικά συγκροτημένος αντικληρικαλισμός αφού από την ίδρυση του σύγχρονου ελληνικού κράτους η εκκλησία ήταν σταθερά απέναντι σε οποιαδήποτε εκσυγχρονιστική /μεταρρυθμιστική προσπάθεια , και ενεπλάκη διαχρονικά στις πολιτικές διενέξεις ,στο πλευρό πάντα των πιό αντιδραστικών δυνάμεων. Υπάρχει όμως και ένας λαϊκός αντικληρικαλισμός ,που συχνά γίνεται και χυδαίος . Η εκκλησιαστική ιεραρχία δεν αντιλαμβάνεται ότι δεν είναι μόνη της στην δημόσια σφαίρα και ότι ελέγχεται η συμπεριφορά της και ο λόγος της . Μάλλον όμως αναλώνεται σε μάχες οπισθοφυλακών και επιταχύνει την πορεία της στο κοινωνικό και ιστορικό περιθώριο.