Η μεγάλη προοδευτική παράταξη προς την 25η Ιούνη: Με πρόγραμμα υψηλών απαιτήσεων. Της ΜΑΡΙΖΕΤΑΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΥ

Οι εκλογές της 21ης Μαΐου ήταν μεταβατικές, είναι οι εκλογές της εποχής που ακόμα δεν έχει έρθει, αν θα μπορούσαμε να δανειστούμε μια σχηματική φράση από την πολιτική φιλοσοφία.

Είναι ξεκάθαρο, ότι ο κύκλος των μνημονίων και των πολιτικών σεισμών που αυτά έφεραν έκλεισε οριστικά. Δεν ισχύει φυσικά το ίδιο με τις κοινωνικές συνέπειες της χρεοκοπίας και την αναιμική -προς ώρας- ανάκτησης της παραγωγικής θέσης της χώρας.

Προς τις δεύτερες κάλπες της 25ης Ιουνίου, η Προοδευτική Παράταξη οφείλει να θέσει την ατζέντα, να μιλήσει προγραμματικά και να βάλει το κρίσιμο ερώτημα της επόμενης 10ετίας. Προς τα που θα πάει η χώρα, με ποιους και πως.

Δύο είναι τα κύρια σημεία της εποχής που θα έρθει, και σε αυτό ακριβώς το μελλοντικό χρόνο κρύβεται το πρώτο επίπεδο ανάλυσης των αποτελεσμάτων και της συγκυρίας.

Το πρώτο σημείο αφορά, την ποιότητα της κοινοβουλευτικής μας δημοκρατίας. Το νέο τοπίο που διαμορφώθηκε από το βράδυ της Κυριακής είναι ρευστό και ακόμα και μετά την 25η Ιουνίου αυτό το στοιχείο θα είναι υπαρκτό, παρά τον σχηματισμό κυβέρνησης. Αν ο ένας πόλος του πολιτικού συστήματος είναι διακριτός, συμπαγής και ενδυναμωμένος, ο έτερος πόλος αυτός που εκπροσωπεί τις ιδέες της προόδου, της κοινωνικής δικαιοσύνης, της δίκαιης ανάπτυξης ή με πιο ταξικούς όρους τους μη προνομιούχους, τους ανθρώπους του μόχθου αλλά και τους επαγγελματίες της γνώσης και της μικρής και μεσαίας επιχειρηματικότητας είναι και πάλι υπό διαμόρφωση.

Η επόμενη μέρα του χώρου, εμπεριέχει μέσα της φυσικά την ΤΙΝΑ <1> και τα μαθήματα/παθήματα της πρώτης φοράς Αριστερά, αλλά κυρίως την γνώση που επέφερε η διάρρηξη του κοινωνικού δεσμού.

Το ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ φαίνεται ότι ενσωμάτωσε με πιο ολοκληρωμένο τρόπο ακριβώς αυτήν την παράμετρο, συμπύκνωσε και ερμήνευσε την περίοδο της κρίσης και παράλληλα κατάφερε να ανασυνθέσει τις απαντήσεις για την εποχή που έρχεται. Αυτό ακριβώς του πιστώθηκε από ένα σημαντικό κομμάτι του προοδευτικού κόσμου της χώρας, και γι’ αυτό έλαβε 220.000 παραπάνω ψήφους.

Η επόμενη μέρα, οφείλει να έχει όμως στον πυρήνα της ένα νέο συμβόλαιο με τους πολίτες, που πέραν από όλα τα συμβατικά στοιχεία που επαναδιατυπώθηκαν όλο το προηγούμενο διάστημα, το ζητούμενο είναι η ενεργός εμπλοκή, η συμμετοχή των πολιτών και δη της νέας γενιάς στην πολιτική, στη λήψη αποφάσεων.

Το δεύτερο σημείο της Ελλάδας μετά την κρίση, αφορά την οικονομική και κοινωνική πορεία της χώρας και είναι αυτό που συχνά παραμορφώνεται στο μεγάλο κάδρο. Η αδήριτη ανάγκη για κανονικότητα, για θετική αντιμετώπιση της ατζέντας, για προσαρμογή της χώρας στην διεθνή πραγματικότητα όχι ως επαίτης ή «φτωχός συγγενής» αλλά ως ίσος εταίρος παραμορφώθηκε από την τοξικότητα του λόγου,  την περιγραφή της καθημερινότητας με καταστροφολογικούς όρους καθώς την διχαστική και ανερμάτιστη πολιτική κουλτούρα της αξιωματικής αντιπολίτευσης το 2019-2023.

Το αποτέλεσμα ήταν ο εξωραϊσμός των αναιμικών ξένων επενδύσεων μέχρι και της κοινωνικής πολιτικής al a pass. Προς τις δεύτερες κάλπες της 25ης Ιουνίου, η προοδευτική παράταξη οφείλει να θέσει την ατζέντα, οφείλει να μιλήσει προγραμματικά και να βάλει το κρίσιμο ερώτημα της επόμενης 10ετίας. Προς τα που θα πάει η χώρα, με ποιους και πως.

Το ΠΑΣΟΚ ΚΙΝΑΛ έχει καταθέσει ένα ξεκάθαρο πρόγραμμα ενίσχυσης της πρωτογενούς παραγωγής και διασύνδεσής της με τον τριτογενή τομέα, κάτω από το σύνθημα made in Greece.

Ενώ, επικεντρώνει στην ανάκαμψη της εγχώριας βιομηχανικής παραγωγής αλλά και της έρευνας. Ταυτόχρονα, επιθυμεί να αναδιαμορφώσει τον τρόπο απορρόφησης του Ταμείου Ανάκαμψης με επίκεντρο την ποιοτική αναβάθμιση της δημόσιας υγείας και των κύριων κοινωνικών δομών της χώρας.

Στο επίκεντρο του σοσιαλδημοκρατικού προγράμματος είναι οι επιστήμονες και οι επαγγελματίες, η ραχοκοκαλιά της ελληνικής οικονομίας η μικρή και μεσαία επιχειρηματικότητα αλλά κυρίως οι μη προνομιούχοι, τα στρώματα εκείνα που σήκωσαν στις πλάτες τους την κρίση, οι εργαζόμενοι και η νέα γενιά των υψηλών προσόντων και απαιτήσεων.

<1> There Is No Alternative, το σλόγκαν έχει δανειστεί από την εποχή της επικράτησης των συντηρητικών στο Μ. Βασίλειο, για να περιγράψει το αδιέξοδο της πρακτικής του ΣΥΡΙΖΑ το 2015, δεν υπήρχε διέξοδος από τα μνημόνια και την δημοσιονομική προσαρμογή.

Αναδημοσίευση από ‘the caller.gr”