Αναμνήσεις για τον Αλέκο Φλαμπουράρη. Του Θόδωρου Μαργαρίτη

Στη μεγάλη διαδρομή της Ανανεωτικής Αριστεράς ο Αλέκος Φλαμπουράρης πέρασε από όλα τα μετερίζια. Ήταν πάντα μέσα σε όλα. Σε όλα τα μεγάλα γεγονότα. Δεν τον ενδιέφερε όμως η δική του προβολή. Είχε μια δική του στάση για την Αριστερά. Αυτή που έμαθαν οι Αριστεροί στους Λαμπράκηδες. Λιγότερο η πάρτι μας, πιο μπροστά η συλλογικότητα. Οι διαφορετικές απόψεις δεν σήμαιναν για τον Αλέκο σύγκρουση και εχθροπάθεια.

Θυμάμαι τις διαδρομές που κάναμε όταν μερικές φορές με έπαιρνε με το αυτοκίνητο του μετά από συνεδριάσεις της ΠΓ του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ από την Κουμουνδούρου για να ανεβούμε προς Κολωνάκι-Εξάρχεια. Αποτυπώναμε χωρίς ένταση τις διαφορετικές μας επιλογές για τα εσωκομματικά. Πάντα με γέλιο και ελαφρότητα. Το 2010 που αποχώρησα-μαζί με την Ανανεωτική πτέρυγα -από τον Συνασπισμό χώρισαν εντελώς οι δρόμοι μας. Το 2020 ήμουν από αυτούς που συνέβαλαν στην συνάντηση του Φλαμπουράρη με τον Κώστα Γείτονα για την συνεννόηση του ΣΥΡΙΖΑ με το ΚΙΝΗΜΑ ΑΛΛΑΓΗΣ με πρόεδρο την αείμνηστη Φ.Γεννηματά. Ακόμα και τότε στο τηλέφωνο ο Αλέκος με το ίδιο χαλαρό ύφος κατέβαζε τους τόνους αντιπαλότητας προκειμένου να πετύχει η συνεννόηση των Δημοκρατικών δυνάμεων.

Ο ΣΥΡΙΖΑ είχε βρεθεί απέναντι στο ΠΑΣΟΚ. Αδίκησε το ΠΑΣΟΚ και κυρίως καλλιέργησε ένα «πολεμικό κλίμα» σε βάρος του. Αυτή η γραμμή ηττήθηκε. Και μαζί ηττήθηκε και ο ΣΥΡΙΖΑ. Ήταν – και είναι- όμως ανάγκη η άγρια νεοφιλελεύθερη πολιτική της πιο ταξικής κυβέρνησης της Μεταπολίτευσης να θέσει σε όλους μας νέες προτεραιότητες. Ο συντονισμός, οι συνεργασίες της Δημοκρατικής Αντιπολίτευσης είναι χρήσιμες αν υπάρχει η πολιτική βούληση για την ανατροπή των κυβερνητικών πολιτικών. Αλλιώς η μακροημέρευση της ΝΔ στην εξουσία θα οδηγήσει την χώρα στην έκρηξη των κοινωνικών ανισοτήτων και των ιδιωτικοποιήσεων.

Ο Φλαμπουράρης παραδόξως είχε πάντα ανοιχτούς διαύλους επικοινωνίας με όλο το πολιτικό σύστημα. Ακόμα και οι ανελαστικές νεοκομμουνιστικές επιλογές έχαναν έδαφος μπροστά στην πολιτική κουλτούρα των «ανοιγμάτων» και των συμμαχιών που πολλά στελέχη είχαν μάθει από την προδικτατορική ΕΔΑ και τους Λαμπράκηδες. Αυτή ήταν άλλωστε και η αντίληψη του ΚΚΕ ΕΣ που είναι αλήθεια ότι αλλοίωσε ο ΣΥΡΙΖΑ με τον λαϊκισμό και τον αριστερισμό τα επόμενα χρόνια. Και ήταν αυτή η συζήτηση που χωρίς τέλος έκανα με τον Φλαμπουράρη όποτε και όπου βρισκόμασταν. Άλλωστε ο Αλέκος -ειδικά με το ΠΑΣΟΚ- είχε στενή φιλιά με τους συνάδελφους του από το ΤΕΕ όπως ο Γιώργος Γεννηματάς, ο Άκης Τσοχατζόπουλος, ο Κώστας Γείτονας και κυρίως ο φιλικός του δεσμός με τον Κώστα Λαλιώτη. Συχνά οι παρέες της Κεντροαριστεράς έδιναν τις μάχες τους με τις διαφωνίες και τις συμπτώσεις τους στα τραπεζάκια του «Dolce» (σήμερα «Φίλιον») με μπόλικο καφέ επί της οδού Σκουφά.

Γεια σου ρε Αλέκο! Θα σε θυμάμαι πάντα με την παλιά σου Alfa Romeo και την παντελή αδιαφορία για τις άπειρες κλήσεις που τρώγαμε για παράνομη στάθμευση. Με το χαμόγελο και το: “δεν βαριέσαι.. μια ζωή την έχουμε”.

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα “Στο Καρφί”